LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

coniūcundor

coniūcundor (present infinitive coniūcundārī, perfect active coniūcundātus sum)
Classical[kɔn.juːˈkʊn.dɔr]Ecclesiastical[kon.juˈkun.dor]

Meaning

  1. deponentto rejoice with another

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.coniūcundorconiūcundābarconiūcundābor———
2nd sg.coniūcundāris
coniūcundāre
coniūcundābāris
coniūcundābāre
coniūcundāberis
coniūcundābere
———
3rd sg.coniūcundāturconiūcundābāturconiūcundābitur———
1st pl.coniūcundāmurconiūcundābāmurconiūcundābimur———
2nd pl.coniūcundāminīconiūcundābāminīconiūcundābiminī———
3rd pl.coniūcundanturconiūcundābanturconiūcundābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.coniūcunderconiūcundārer——
2nd sg.coniūcundēris
coniūcundēre
coniūcundārēris
coniūcundārēre
——
3rd sg.coniūcundēturconiūcundārētur——
1st pl.coniūcundēmurconiūcundārēmur——
2nd pl.coniūcundēminīconiūcundārēminī——
3rd pl.coniūcundenturconiūcundārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.coniūcundāre—
pres. 2nd pl.coniūcundāminī—
fut. 2nd sg.coniūcundātor—
fut. 3rd sg.coniūcundātor—
fut. 3rd pl.coniūcundantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconiūcundārī—
perfect infinitiveconiūcundātum esse—
future infinitiveconiūcundātūrum esse—
present participleconiūcundāns—
perfect participleconiūcundātus
coniūcundāta, coniūcundātā, coniūcundātae, coniūcundātam, coniūcundātārum, coniūcundātās, coniūcundāte, coniūcundātī, coniūcundātīs, coniūcundātō, coniūcundātōrum, coniūcundātōs
—
future participleconiūcundātūrus
coniūcundātūra, coniūcundātūrā, coniūcundātūrae, coniūcundātūram, coniūcundātūrārum, coniūcundātūrās, coniūcundātūre, coniūcundātūrī, coniūcundātūrīs, coniūcundātūrō, coniūcundātūrōrum, coniūcundātūrōs, coniūcundātūrum
coniūcundandus
coniūcundanda, coniūcundandā, coniūcundandae, coniūcundandam, coniūcundandārum, coniūcundandās, coniūcundande, coniūcundandīs, coniūcundandōrum, coniūcundandōs
gerundconiūcundandī, coniūcundandō, coniūcundandumsupineconiūcundātum, coniūcundātū

con-jūcundor, āri,
I. v. dep., to rejoice with one (late Lat.); with dat.: amico, Vulg. Ecclus. 37, 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconiūcundor

Latin iūcundor Latin coniūcundor From con- + iūcundor.

Quick answers

What does coniūcundor mean in Latin?
coniūcundor, a verb, means “to rejoice with another”.
What are the principal parts of coniūcundor?
coniūcundor, coniūcundārī, coniūcundātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce coniūcundor?
In classical Latin, [kɔn.juːˈkʊn.dɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.juˈkun.dor].
Where does coniūcundor come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coniūcundor.