noun · masculinethird declension
cōnfūtātor
cōnfūtātor m (genitive cōnfūtātōris)
Classical[kõː.fuːˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[koɱ.fuˈtaː.tor]
Meaning
- refuter
- opponent
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnfūtātor | cōnfūtātōrēs |
| genitive | cōnfūtātōris | cōnfūtātōrum |
| dative | cōnfūtātōrī | cōnfūtātōribus |
| accusative | cōnfūtātōrem | cōnfūtātōrēs |
| ablative | cōnfūtātōre | cōnfūtātōribus |
| vocative | cōnfūtātor | cōnfūtātōrēs |
confūtātor, ōris, m. id.,
I. a refuter, opponent: Valentini, Hier. Script. Eccl.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnfūtātor
Latin *fūtō Latin cōnfūtō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin cōnfūtātor From cōnfūtō + -tor.