noun · femininethird declension
cōnfūtātiō
cōnfūtātiō f (genitive cōnfūtātiōnis)
Classical[kõː.fuːˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[koɱ.fuˈtat.t͡si.o]
Meaning
- refutation, confutation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnfūtātiō | cōnfūtātiōnēs |
| genitive | cōnfūtātiōnis | cōnfūtātiōnum |
| dative | cōnfūtātiōnī | cōnfūtātiōnibus |
| accusative | cōnfūtātiōnem | cōnfūtātiōnēs |
| ablative | cōnfūtātiōne | cōnfūtātiōnibus |
| vocative | cōnfūtātiō | cōnfūtātiōnēs |
confūtātĭo, ōnis, f. confuto,
I. a confutation, Gr. λύσις, Auct. Her. 1, 3, 4.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cōnfūtātiō From cōnfūtō + -tiō.
In English words that came into English from cōnfūtātiō
- confutationcōnfūtātiō