proper noun · masculinesecond declension
Cōnfūcius
Cōnfūcius m sg (genitive Cōnfūciī or Cōnfūcī)
Classical[kõːˈfuː.ki.ʊs]Ecclesiastical[koɱˈfuː.t͡ʃi.us]
Meaning
- Confucius
CUM FU CU, ſive Confucius quem Sinenſes uti Principem Philoſophiæ ſuæ ſequuntur, […]
1687, Philippe Couplet, Confucius, Sinarum Philosophus:CONFUTIUS, dictus Socrates Sinenſis, tum quia huic σύγχρονος, tum quia morum imprimis Doctrinam excoluit.
1698, Johann Jacob Hofmann, Lexicon Universale:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Cōnfūcius | — |
| genitive | Cōnfūciī Cōnfūcī, Cōnfūtī, Cōnfūtiī | — |
| dative | Cōnfūciō Cōnfūtiō | — |
| accusative | Cōnfūcium Cōnfūtium | — |
| ablative | Cōnfūciō Cōnfūtiō | — |
| vocative | Cōnfūcī Cōnfūtī | — |
Origins
From Mandarin 孔夫子 (Kǒng Fūzǐ, honorific title, literally “Master Kong”) + Latin -ius.
Descendants
- EnglishConfucius
- FrenchConfucius
- GermanKonfuzius
- ItalianConfucio
- PortugueseConfúcio
- SpanishConfucio
- TranslingualConfuciusornis
- RussianКонфуцій
- RussianКонфуций