LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnfortō

cōnfortō (present infinitive cōnfortāre, perfect active cōnfortāvī, supine cōnfortātum)
Classical[kõːˈfɔr.toː]Ecclesiastical[koɱˈfɔr.to]

Meaning

  1. to make stronger, strengthen
  2. to give courage

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfortōcōnfortābamcōnfortābōcōnfortāvīcōnfortāveramcōnfortāverō
cōnfortārō
2nd sg.cōnfortāscōnfortābāscōnfortābiscōnfortāvistī
cōnfortāstī
cōnfortāverās
cōnfortārās
cōnfortāveris
3rd sg.cōnfortatcōnfortābatcōnfortābitcōnfortāvitcōnfortāverat
cōnfortārat
cōnfortāverit
cōnfortārit
1st pl.cōnfortāmuscōnfortābāmuscōnfortābimuscōnfortāvimuscōnfortāverāmuscōnfortāverimus
cōnfortārimus
2nd pl.cōnfortātiscōnfortābātiscōnfortābitiscōnfortāvistis
cōnfortāstis
cōnfortāverātis
cōnfortārātis
cōnfortāveritis
cōnfortāritis
3rd pl.cōnfortantcōnfortābantcōnfortābuntcōnfortāvērunt
cōnfortāvēre, cōnfortārunt
cōnfortāverant
cōnfortārant
cōnfortāverint
cōnfortārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfortemcōnfortāremcōnfortāverim
cōnfortārim
cōnfortāvissem
cōnfortāssem
2nd sg.cōnfortēscōnfortārēscōnfortāverīscōnfortāvissēs
cōnfortāssēs
3rd sg.cōnfortetcōnfortāretcōnfortāverit
cōnfortārit
cōnfortāvisset
cōnfortāsset
1st pl.cōnfortēmuscōnfortārēmuscōnfortāverīmus
cōnfortārīmus
cōnfortāvissēmus
cōnfortāssēmus
2nd pl.cōnfortētiscōnfortārētiscōnfortāverītis
cōnfortārītis
cōnfortāvissētis
cōnfortāssētis
3rd pl.cōnfortentcōnfortārentcōnfortāverint
cōnfortārint
cōnfortāvissent
cōnfortāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnfortorcōnfortābarcōnfortābor
2nd sg.cōnfortāris
cōnfortāre
cōnfortābāris
cōnfortābāre
cōnfortāberis
cōnfortābere
3rd sg.cōnfortāturcōnfortābāturcōnfortābitur
1st pl.cōnfortāmurcōnfortābāmurcōnfortābimur
2nd pl.cōnfortāminīcōnfortābāminīcōnfortābiminī
3rd pl.cōnfortanturcōnfortābanturcōnfortābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnfortercōnfortārer
2nd sg.cōnfortēris
cōnfortēre
cōnfortārēris
cōnfortārēre
3rd sg.cōnfortēturcōnfortārētur
1st pl.cōnfortēmurcōnfortārēmur
2nd pl.cōnfortēminīcōnfortārēminī
3rd pl.cōnfortenturcōnfortārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfortācōnfortāre
pres. 2nd pl.cōnfortātecōnfortāminī
fut. 2nd sg.cōnfortātōcōnfortātor
fut. 3rd sg.cōnfortātōcōnfortātor
fut. 2nd pl.cōnfortātōte—
fut. 3rd pl.cōnfortantōcōnfortantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfortārecōnfortārī
perfect infinitivecōnfortāvisse
cōnfortāsse
cōnfortātum esse
future infinitivecōnfortātūrum essecōnfortātum īrī
present participlecōnfortāns
cōnfortante, cōnfortantem, cōnfortantēs, cōnfortantī, cōnfortantia, cōnfortantibus, cōnfortantis, cōnfortantīs, cōnfortantium
—
perfect participle—cōnfortātus
cōnfortāta, cōnfortātā, cōnfortātae, cōnfortātam, cōnfortātārum, cōnfortātās, cōnfortātī, cōnfortātōrum, cōnfortātōs
future participlecōnfortātūrus
cōnfortātūra, cōnfortātūrā, cōnfortātūrae, cōnfortātūram, cōnfortātūrārum, cōnfortātūrās, cōnfortātūre, cōnfortātūrī, cōnfortātūrīs, cōnfortātūrō, cōnfortātūrōrum, cōnfortātūrōs, cōnfortātūrum
cōnfortandus
cōnfortanda, cōnfortandā, cōnfortandae, cōnfortandam, cōnfortandārum, cōnfortandās, cōnfortande, cōnfortandīs, cōnfortandōrum, cōnfortandōs
gerundcōnfortandī, cōnfortandō, cōnfortandumsupinecōnfortātum, cōnfortātū

conforto, āre, v. a. fortis,
I. to strengthen much (late Lat.; esp. freq. in the Vulg. of the Vet. Test.): stomachum, Macer. Carm. 71: manus, Lact. 4, 15: domum Juda, Vulg. Zach. 10, 6: confortamini, filii Benjamin, id. Jer. 6, 1 et saep.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfortō

Proto-Indo-European *bʰerǵʰ- Proto-Indo-European *dʰer-? Proto-Indo-European *dʰerǵʰ- Proto-Italic *forktis Old Latin forctis Latin fortis Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin cōnfortō From con- + fortis + -ō.

Ibero-Romance
  • Portugueseconfortarfrom Old Galician-Portuguese confortar
  • Spanishconfortar
  • Spanishconhortar
  • Galicianconfortarfrom Old Galician-Portuguese confortar
  • Siciliancunurtarifrom Spanish confortar
Borrowings
  • Frenchconforterfrom Old French conforter
  • Englishcomfortfrom Old French conforter
  • Yolacomfoortfrom Old French conforter
Italo-Romance
  • Italianconfortare
  • Siciliancumpurtari
Gallo-Romance
  • Catalanconfortar
Rhaeto-Romance
  • Friulianconfuartâ
Gallo-Italic
  • Piedmonteseconforté

Quick answers

What does cōnfortō mean in Latin?
cōnfortō, a verb, means “to make stronger, strengthen; to give courage”.
What are the principal parts of cōnfortō?
cōnfortō, cōnfortāre, cōnfortāvī, cōnfortātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnfortō?
In classical Latin, [kõːˈfɔr.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈfɔr.to].
Where does cōnfortō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnfortō.