LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnfiscō

cōnfiscō (present infinitive cōnfiscāre, perfect active cōnfiscāvī, supine cōnfiscātum)
Classical[kõːˈfɪs.koː]Ecclesiastical[koɱˈfis.ko]

Meaning

  1. to seize for the public treasury; to confiscate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfiscōcōnfiscābamcōnfiscābōcōnfiscāvīcōnfiscāveramcōnfiscāverō
cōnfiscārō
2nd sg.cōnfiscāscōnfiscābāscōnfiscābiscōnfiscāvistī
cōnfiscāstī
cōnfiscāverās
cōnfiscārās
cōnfiscāveris
3rd sg.cōnfiscatcōnfiscābatcōnfiscābitcōnfiscāvitcōnfiscāverat
cōnfiscārat
cōnfiscāverit
cōnfiscārit
1st pl.cōnfiscāmuscōnfiscābāmuscōnfiscābimuscōnfiscāvimuscōnfiscāverāmuscōnfiscāverimus
cōnfiscārimus
2nd pl.cōnfiscātiscōnfiscābātiscōnfiscābitiscōnfiscāvistis
cōnfiscāstis
cōnfiscāverātis
cōnfiscārātis
cōnfiscāveritis
cōnfiscāritis
3rd pl.cōnfiscantcōnfiscābantcōnfiscābuntcōnfiscāvērunt
cōnfiscāvēre, cōnfiscārunt
cōnfiscāverant
cōnfiscārant
cōnfiscāverint
cōnfiscārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfiscemcōnfiscāremcōnfiscāverim
cōnfiscārim
cōnfiscāvissem
cōnfiscāssem
2nd sg.cōnfiscēscōnfiscārēscōnfiscāverīscōnfiscāvissēs
cōnfiscāssēs
3rd sg.cōnfiscetcōnfiscāretcōnfiscāverit
cōnfiscārit
cōnfiscāvisset
cōnfiscāsset
1st pl.cōnfiscēmuscōnfiscārēmuscōnfiscāverīmus
cōnfiscārīmus
cōnfiscāvissēmus
cōnfiscāssēmus
2nd pl.cōnfiscētiscōnfiscārētiscōnfiscāverītis
cōnfiscārītis
cōnfiscāvissētis
cōnfiscāssētis
3rd pl.cōnfiscentcōnfiscārentcōnfiscāverint
cōnfiscārint
cōnfiscāvissent
cōnfiscāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnfiscorcōnfiscābarcōnfiscābor
2nd sg.cōnfiscāris
cōnfiscāre
cōnfiscābāris
cōnfiscābāre
cōnfiscāberis
cōnfiscābere
3rd sg.cōnfiscāturcōnfiscābāturcōnfiscābitur
1st pl.cōnfiscāmurcōnfiscābāmurcōnfiscābimur
2nd pl.cōnfiscāminīcōnfiscābāminīcōnfiscābiminī
3rd pl.cōnfiscanturcōnfiscābanturcōnfiscābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnfiscercōnfiscārer
2nd sg.cōnfiscēris
cōnfiscēre
cōnfiscārēris
cōnfiscārēre
3rd sg.cōnfiscēturcōnfiscārētur
1st pl.cōnfiscēmurcōnfiscārēmur
2nd pl.cōnfiscēminīcōnfiscārēminī
3rd pl.cōnfiscenturcōnfiscārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfiscācōnfiscāre
pres. 2nd pl.cōnfiscātecōnfiscāminī
fut. 2nd sg.cōnfiscātōcōnfiscātor
fut. 3rd sg.cōnfiscātōcōnfiscātor
fut. 2nd pl.cōnfiscātōte—
fut. 3rd pl.cōnfiscantōcōnfiscantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfiscārecōnfiscārī
perfect infinitivecōnfiscāvisse
cōnfiscāsse
cōnfiscātum esse
future infinitivecōnfiscātūrum essecōnfiscātum īrī
present participlecōnfiscāns—
perfect participle—cōnfiscātus
cōnfiscāta, cōnfiscātā, cōnfiscātae, cōnfiscātam, cōnfiscātārum, cōnfiscātās, cōnfiscātī, cōnfiscātōrum, cōnfiscātōs
future participlecōnfiscātūrus
cōnfiscātūra, cōnfiscātūrā, cōnfiscātūrae, cōnfiscātūram, cōnfiscātūrārum, cōnfiscātūrās, cōnfiscātūre, cōnfiscātūrī, cōnfiscātūrīs, cōnfiscātūrō, cōnfiscātūrōrum, cōnfiscātūrōs, cōnfiscātūrum
cōnfiscandus
cōnfiscanda, cōnfiscandā, cōnfiscandae, cōnfiscandam, cōnfiscandārum, cōnfiscandās, cōnfiscande, cōnfiscandīs, cōnfiscandōrum, cōnfiscandōs
gerundcōnfiscandī, cōnfiscandō, cōnfiscandumsupinecōnfiscātum, cōnfiscātū

confisco, no
I. perf., ātum, 1, v. a. fiscus (post-Aug.).
I. To lay up in a chest: quam (summam) et confiscatam semper repositamque habuerat, Suet. Aug. 101.—
B. Trop.: felices pauperes, qui totam animam in confiscato habent, i. e. in hand, in readiness, Tert. Fuga, 12.—
II. To seize upon for the public treasury, to confiscate: HS. milies, Suet. Calig. 16: alienissimas hereditates, id. Dom. 12.—
B. Transf., of the person whose property has been confiscated: devictis his et confiscatis, Suet. Aug. 15; so, principes, id. Tib. 49: duos equites Romanos, id. Calig. 41; Dig. 27, 3, 9, § 6; cf. confiscatio.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfiscō

Latin fiscus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin cōnfiscō From con- + fiscus + -ō.

Descendants
  • Catalanconfiscar
  • Englishconfiscate
  • Frenchconfisquer
  • Germankonfiszieren
  • Italianconfiscare
  • Occitanconfiscar
  • Portugueseconfiscar
  • Romanianconfisca
  • Spanishconfiscar
  • Bulgarianконфискувам

Quick answers

What does cōnfiscō mean in Latin?
cōnfiscō, a verb, means “to seize for the public treasury; to confiscate”.
What are the principal parts of cōnfiscō?
cōnfiscō, cōnfiscāre, cōnfiscāvī, cōnfiscātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnfiscō?
In classical Latin, [kõːˈfɪs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈfis.ko].
Where does cōnfiscō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnfiscō.