LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

cōnfābulor

cōnfābulor (present infinitive cōnfābulārī, perfect active cōnfābulātus sum)
Classical[kõːˈfaː.bʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[koɱˈfaː.bu.lor]

Meaning

  1. deponentto converse
  2. deponentto discuss

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfābulorcōnfābulābarcōnfābulābor———
2nd sg.cōnfābulāris
cōnfābulāre
cōnfābulābāris
cōnfābulābāre
cōnfābulāberis
cōnfābulābere
———
3rd sg.cōnfābulāturcōnfābulābāturcōnfābulābitur———
1st pl.cōnfābulāmurcōnfābulābāmurcōnfābulābimur———
2nd pl.cōnfābulāminīcōnfābulābāminīcōnfābulābiminī———
3rd pl.cōnfābulanturcōnfābulābanturcōnfābulābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfābulercōnfābulārer——
2nd sg.cōnfābulēris
cōnfābulēre
cōnfābulārēris
cōnfābulārēre
——
3rd sg.cōnfābulēturcōnfābulārētur——
1st pl.cōnfābulēmurcōnfābulārēmur——
2nd pl.cōnfābulēminīcōnfābulārēminī——
3rd pl.cōnfābulenturcōnfābulārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfābulāre—
pres. 2nd pl.cōnfābulāminī—
fut. 2nd sg.cōnfābulātor—
fut. 3rd sg.cōnfābulātor—
fut. 3rd pl.cōnfābulantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfābulārī—
perfect infinitivecōnfābulātum esse—
future infinitivecōnfābulātūrum esse—
present participlecōnfābulāns—
perfect participlecōnfābulātus
cōnfābulāta, cōnfābulātā, cōnfābulātae, cōnfābulātam, cōnfābulātārum, cōnfābulātās, cōnfābulāte, cōnfābulātī, cōnfābulātīs, cōnfābulātō, cōnfābulātōrum, cōnfābulātōs
—
future participlecōnfābulātūrus
cōnfābulātūra, cōnfābulātūrā, cōnfābulātūrae, cōnfābulātūram, cōnfābulātūrārum, cōnfābulātūrās, cōnfābulātūre, cōnfābulātūrī, cōnfābulātūrīs, cōnfābulātūrō, cōnfābulātūrōrum, cōnfābulātūrōs, cōnfābulātūrum
cōnfābulandus
cōnfābulanda, cōnfābulandā, cōnfābulandae, cōnfābulandam, cōnfābulandārum, cōnfābulandās, cōnfābulande, cōnfābulandīs, cōnfābulandōrum, cōnfābulandōs
gerundcōnfābulandī, cōnfābulandō, cōnfābulandumsupinecōnfābulātum, cōnfābulātū

con-fābŭlor, ātus, āri,
I. v. dep. n. and a., to converse together, to discuss something with one (ante-class. and colloq. for colloquor): cum aliquā, Plaut. Merc. 1, 2, 76; cf. absol., id. ib. 3, 3, 10; so, ad aliquam accedere Confabulatum, Ter. Hec. 1, 2, 107: de aliquā re, Varr. ap. Gell. 13, 11, 5.—With acc.: rem magnam cum aliquo, Plaut. Cist. 4, 2, 77.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfābulor

Latin fābulor Latin cōnfābulor From cōn- + fābulor.

Descendants
  • Italianconfabulare
  • Spanishconfabularse

In English words that came into English from cōnfābulor

  • confabulatecōnfābulātus
  • confabulationconfābulātiōnem

Quick answers

What does cōnfābulor mean in Latin?
cōnfābulor, a verb, means “to converse; to discuss”.
What are the principal parts of cōnfābulor?
cōnfābulor, cōnfābulārī, cōnfābulātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce cōnfābulor?
In classical Latin, [kõːˈfaː.bʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈfaː.bu.lor].
Where does cōnfābulor come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnfābulor.