noun · neutersecond declension
condictum
condictum n (genitive condictī)
Classical[kɔnˈdɪk.tũː]Ecclesiastical[konˈdik.tum]
Meaning
- neuteragreement
- neuterappointment
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | condictum | condicta |
| genitive | condictī | condictōrum |
| dative | condictō | condictīs |
| accusative | condictum | condicta |
| ablative | condictō | condictīs |
| vocative | condictum | condicta |
Origins
From condīcō.