adjectivefirst/second-declension adjective
condictīcius
condictīcius (feminine condictīcia, neuter condictīcium)
Classical[kɔn.dɪkˈtiː.ki.ʊs]Ecclesiastical[kon.dikˈtiː.t͡ʃi.us]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to a demand of restitution
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | condictīcius | condictīcia condictītia | condictīcium condictītium |
| genitive | condictīciī condictītiī | condictīciae condictītiae | condictīciī condictītiī |
| dative | condictīciō condictītiō | condictīciae condictītiae | condictīciō condictītiō |
| accusative | condictīcium condictītium | condictīciam condictītiam | condictīcium condictītium |
| ablative | condictīciō condictītiō | condictīciā condictītiā | condictīciō condictītiō |
| vocative | condictīcie condictītie | condictīcia condictītia | condictīcium condictītium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | condictīciī condictītiī | condictīciae condictītiae | condictīcia condictītia |
| genitive | condictīciōrum condictītiōrum | condictīciārum condictītiārum | condictīciōrum condictītiōrum |
| dative | condictīciīs condictītiīs | condictīciīs condictītiīs | condictīciīs condictītiīs |
| accusative | condictīciōs condictītiōs | condictīciās condictītiās | condictīcia condictītia |
| ablative | condictīciīs condictītiīs | condictīciīs condictītiīs | condictīciīs condictītiīs |
| vocative | condictīciī condictītiī | condictīciae condictītiae | condictīcia condictītia |
condictīcĭus or -tĭus, a, um, adj. condictio,
I. of or pertaining to a demand of restitution:
actio, Dig. 12, 1, 24; 12, 2, 13, § 2 al.Origins
Proto-Indo-European *-ikos Proto-Italic *-ikos Latin -īcus Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -īcius Latin condictīcius From condictus + -īcius.
Descendants
- Englishconductitious