noun · femininethird declension
condēscēnsiō
condēscēnsiō f (genitive condēscēnsiōnis)
Classical[kɔn.deːsˈkẽː.si.oː]Ecclesiastical[kon.deʃˈʃɛn.si.o]
Meaning
- condescension
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | condēscēnsiō | condēscēnsiōnēs |
| genitive | condēscēnsiōnis | condēscēnsiōnum |
| dative | condēscēnsiōnī | condēscēnsiōnibus |
| accusative | condēscēnsiōnem | condēscēnsiōnēs |
| ablative | condēscēnsiōne | condēscēnsiōnibus |
| vocative | condēscēnsiō | condēscēnsiōnēs |
con-dēscensĭo, ōnis,f.,
I. condescension (late Lat.):
seu demissio Jesu Christi, Cod. Just. 6, c. de S. Trinit. Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin condēscēnsiō From condēscendō + -tiō.
In English words that came into English from condēscēnsiō
- condescensioncondēscēnsiō