verbfirst conjugation
condemnō
condemnō (present infinitive condemnāre, perfect active condemnāvī, supine condemnātum)
Classical[kɔnˈdɛm.noː]Ecclesiastical[konˈdɛm.no]
Meaning
- to condemn, convict, sentence. (+ genitive or + ablative of the crime, + ad + accusative of the punishment)
aliquem inertiae condemnare
to declare that someone is guilty of sluggishnesscondemnare capitis (or capite)
to condemn to death - to accuse, charge
- to prosecute
Latīnē defined in Latin in our graded readers
reum iūdicō, damnōcondemnō -āre — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 18
damnō, poenae addīcōcondemnō -āre — in Evangelium secundum Marcum, ch. 22
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | condemnō | condemnābam | condemnābō | condemnāvī | condemnāveram condemnāram | condemnāverō condemnārō |
| 2nd sg. | condemnās | condemnābās | condemnābis | condemnāvistī condemnāstī | condemnāverās condemnārās | condemnāveris condemnāris |
| 3rd sg. | condemnat | condemnābat | condemnābit | condemnāvit condemnāt | condemnāverat condemnārat | condemnāverit condemnārit |
| 1st pl. | condemnāmus | condemnābāmus | condemnābimus | condemnāvimus condemnāmus | condemnāverāmus condemnārāmus | condemnāverimus condemnārimus |
| 2nd pl. | condemnātis | condemnābātis | condemnābitis | condemnāvistis condemnāstis | condemnāverātis condemnārātis | condemnāveritis condemnāritis |
| 3rd pl. | condemnant | condemnābant | condemnābunt | condemnāvērunt condemnārunt, condemnāvēre | condemnāverant condemnārant | condemnāverint condemnārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | condemnem | condemnārem | condemnāverim condemnārim | condemnāvissem condemnāssem |
| 2nd sg. | condemnēs | condemnārēs | condemnāverīs condemnārīs | condemnāvissēs condemnāssēs |
| 3rd sg. | condemnet | condemnāret | condemnāverit condemnārit | condemnāvisset condemnāsset |
| 1st pl. | condemnēmus | condemnārēmus | condemnāverīmus condemnārīmus | condemnāvissēmus condemnāssēmus |
| 2nd pl. | condemnētis | condemnārētis | condemnāverītis condemnārītis | condemnāvissētis condemnāssētis |
| 3rd pl. | condemnent | condemnārent | condemnāverint condemnārint | condemnāvissent condemnāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | condemnor | condemnābar | condemnābor |
| 2nd sg. | condemnāris condemnāre | condemnābāris condemnābāre | condemnāberis condemnābere |
| 3rd sg. | condemnātur | condemnābātur | condemnābitur |
| 1st pl. | condemnāmur | condemnābāmur | condemnābimur |
| 2nd pl. | condemnāminī | condemnābāminī | condemnābiminī |
| 3rd pl. | condemnantur | condemnābantur | condemnābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | condemner | condemnārer |
| 2nd sg. | condemnēris condemnēre | condemnārēris condemnārēre |
| 3rd sg. | condemnētur | condemnārētur |
| 1st pl. | condemnēmur | condemnārēmur |
| 2nd pl. | condemnēminī | condemnārēminī |
| 3rd pl. | condemnentur | condemnārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | condemnā | condemnāre |
| pres. 2nd pl. | condemnāte | condemnāminī |
| fut. 2nd sg. | condemnātō | condemnātor |
| fut. 3rd sg. | condemnātō | condemnātor |
| fut. 2nd pl. | condemnātōte | — |
| fut. 3rd pl. | condemnantō | condemnantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | condemnāre | condemnārī |
| perfect infinitive | condemnāvisse condemnāsse | condemnātum esse |
| future infinitive | condemnātūrum esse | condemnātum īrī |
| present participle | condemnāns | — |
| perfect participle | — | condemnātus condemnāta, condemnātā, condemnātae, condemnātam, condemnātārum, condemnātās, condemnātī, condemnātōrum, condemnātōs |
| future participle | condemnātūrus condemnātūra, condemnātūrā, condemnātūrae, condemnātūram, condemnātūrārum, condemnātūrās, condemnātūre, condemnātūrī, condemnātūrīs, condemnātūrō, condemnātūrōrum, condemnātūrōs, condemnātūrum | condemnandus condemnanda, condemnandā, condemnandae, condemnandam, condemnandārum, condemnandās, condemnande, condemnandīs, condemnandōrum, condemnandōs |
gerundcondemnandī, condemnandō, condemnandumsupinecondemnātum, condemnātū
con-demno, āvi, ātum, 1, v. a. damno.
I. To sentence, condemn, convict (in good prose; rare in the poets).
A. In judicial proceedings (opp. absolvo); constr. aliquem, with gen., abl., de aliquā re, later with ad or in aliquid, or with ut.
(a). Aliquem:
hunc per judicem condemnabis, cujus de eā re nullum est arbitrium? Cic. Rosc. Com. 9, 25; 9, 26: Scamandrum, Fabricium, id. Clu. 22, 59 sq.: qui cum judex esset, pecuniam acciperet ab accusatore ut reum condemnaret, Cic. Verr. 1, 13, 39: omnis de consilii sententiā, id. ib. 2, 5, 44, § 114: aliquem judicio turpissimo, id. Rosc. Am. 39, 113: ceteros causā incognitā, id. N. D. 2, 29, 73: L. Murenam, Quint. 5, 10, 99: super quadraginta reos ex diversis criminibus una sententia, Suet. Calig. 38: aliauem multā inrogatā, id. Tib. 3 et saep.: hunc hominem Veneri absolvat, sibi condemnat, for his own benefit, Cic. Verr. 2, 2, 8, § 22; cf.: illum libertum illi patrono HS. X. milia condemnare, i. e. to pay him, Gai Inst. 4, 46.—Pass. with kindr. acc.: quasi ei, qui magnā fide societatem gererent, arbitrium pro socio condemnari solerent, in an arbitration on the partnership, Cic. Quint. 3, 13: quidquid hereditario nomine condemnatus esset, Gai Inst. 2, 252.—And in jurid. formulae, also in act. with acc. of that to or in which one is condemned or mulcted: judex, si condemnat, certam pecuniam condemnare debet, Gai Inst. 4, 52; 4, 48: usuras usurarum, Dig. 42, 1, 27.—(b). With acc. and gen.:
aliquem ambitūs, Cic. Clu. 36, 98; Suet. Caes. 9: aliquem capitis, capitally, Cic. de Or. 1, 54, 233; Suet. Dom. 11: injuriarum, Cic. Verr. 2, 2, 8, § 22: pecuniae publicae, id. Fl. 18, 43: rerum capitalium, Sall. C. 36, 2: sponsionis, Cic. Caecin. 31, 91: voti, obliged to fulfil his vow (because his wish was granted), Titin. ap. Non. p. 277, 6 (Com. Rel. v. 153 Rib.); Turp. ib. (Com. Rel. v. 128 ib.); cf.: damnare voti, Liv. 10, 37, 16.—(g). With acc. and abl.:
aliquem eodem crimine, Cic. Fam. 2, 1, 1: actionibus famosis, Dig. 3, 2, 6, § 1 sq.: capitali poenā, Suet. Dom. 14: certā pecuniā, to a certain sum, Dig. 10, 1, 3; cf.: minori pecuniā, ib. 27, 3, 20.—(d). Acc. and de aliquā re:
aliquem de aleā, Cic. Phil. 2, 23, 56: de ambitu, Suet. Caes. 41.—(ε) Acc. and ad aliquid: aliquem ad metalla, et munitiones viarum aut bestias, Suet. Calig. 27; cf.: ad bestias, id. Claud. 14 fin.: ad mortem, Tac. A. 16, 21; Lact. 6, 23, 20: ad pecuniam, Dig. 26, 9, 5.—(ζ) Acc. and in aliquid: in antliam, Suet. Tib. 51: in solidum, Dig. 27, 3, 21: in certam quantitatem, ib. 46, 1, 45.— (η) Acc. and ut: condemnatus, ut pecuniam solvat, Dig. 42, 1, 4.—B. Transf., in gen., to condemn, to accuse of, charge with; to blame, disapprove: vestra amatis;
ceteros causā incognitā condemnatis, Cic. N. D. 2, 29, 73: factum judicio amicorum, id. Pis. 17, 39; id. Prov. Cons. 10, 25: sceleris generum suum, id. Fam. 14, 14, 2: aliquem inertiae, id. de Or. 1, 38, 172: aliquem summae iniquitatis, Caes. B. G. 7, 19; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1, 1: Gabinii litteras quādam notā atque ignominiā condemnastis, Cic. Prov. Cons. 10, 25.—II. To urge the condemnation of a person, to effect it, to prosecute (rare):
ego hoc uno crimine illum condemnem necesse est, Cic. Div. in Caecil. 10, 30; Cic. Verr. 2, 5, 69, § 177; id. Rosc. Com. 9, 25 al.: tanto apud judicem hunc argenti condemnabo facilius, Plaut. Most. 5, 1, 50: Fannium Caepionem ... reum majestatis apud judices fecit et condemnavit, Suet. Tib. 8; id. Vit. 2; Dig. 23, 3, 33; cf. damno.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
condemnō āvī, ātus, are
com- + damno, to convict, condemn, sentence, find guilty: omnes sine dubitatione condemnant: reum: alquem iudicio turpissimo: hunc sibi, for his own benefit: arbitrium pro socio condemnari, in an arbitration on the partnership: alqm ambitūs: alqm capitis, capitally: iniuriarum: pecuniae publicae: rerum capitalium, S.: sponsionis: eodem crimine Sopatrum: quadruplo condemnari, be mulcted: alqm de aleā: de pecuniis repetundis. — To condemn, blame, disapprove: factum iudicio amicorum: aliquem inertiae: summae iniquitatis condemnari, Cs.: hominem de litteris conruptis.—Of a prosecutor, to convict, prosecute successfully, prove guilty: hoc crimine illum: alqm furti: istum omnium sententiis: inimicum.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincondemnō
Proto-Indo-European *deh₂- Proto-Indo-European *deh₂p-der. Proto-Indo-European *dh₂pnóm Proto-Italic *dapnom Latin damnum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin damnō Latin condemnō From con- (“altogether, thoroughly”) + damnō (“to damn”).
Elsewhere
- Catalancondemnar
- Englishcondemn
- Italiancondannare
- Frenchcondamnerfrom Old French condamner
- Portuguesecondenar
- Romaniancondamna
- Spanishcondenar
- Danishkondemnere
- Galiciancondenar
- Normancondamnerfrom Old French condamner
→ Norwegian
- Norwegian Bokmålkondemnere
- Norwegian Nynorskkondemnere
In English words that came into English from condemnō
- condemncondemnāre
- condemnationcondemnatio
- condemnatecondemnātus