LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

condemnō

condemnō (present infinitive condemnāre, perfect active condemnāvī, supine condemnātum)
Classical[kɔnˈdɛm.noː]Ecclesiastical[konˈdɛm.no]

Meaning

  1. to condemn, convict, sentence. (+ genitive or + ablative of the crime, + ad + accusative of the punishment)
    aliquem inertiae condemnareto declare that someone is guilty of sluggishness
    condemnare capitis (or capite)to condemn to death
  2. to accuse, charge
  3. to prosecute

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.condemnōcondemnābamcondemnābōcondemnāvīcondemnāveram
condemnāram
condemnāverō
condemnārō
2nd sg.condemnāscondemnābāscondemnābiscondemnāvistī
condemnāstī
condemnāverās
condemnārās
condemnāveris
condemnāris
3rd sg.condemnatcondemnābatcondemnābitcondemnāvit
condemnāt
condemnāverat
condemnārat
condemnāverit
condemnārit
1st pl.condemnāmuscondemnābāmuscondemnābimuscondemnāvimus
condemnāmus
condemnāverāmus
condemnārāmus
condemnāverimus
condemnārimus
2nd pl.condemnātiscondemnābātiscondemnābitiscondemnāvistis
condemnāstis
condemnāverātis
condemnārātis
condemnāveritis
condemnāritis
3rd pl.condemnantcondemnābantcondemnābuntcondemnāvērunt
condemnārunt, condemnāvēre
condemnāverant
condemnārant
condemnāverint
condemnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.condemnemcondemnāremcondemnāverim
condemnārim
condemnāvissem
condemnāssem
2nd sg.condemnēscondemnārēscondemnāverīs
condemnārīs
condemnāvissēs
condemnāssēs
3rd sg.condemnetcondemnāretcondemnāverit
condemnārit
condemnāvisset
condemnāsset
1st pl.condemnēmuscondemnārēmuscondemnāverīmus
condemnārīmus
condemnāvissēmus
condemnāssēmus
2nd pl.condemnētiscondemnārētiscondemnāverītis
condemnārītis
condemnāvissētis
condemnāssētis
3rd pl.condemnentcondemnārentcondemnāverint
condemnārint
condemnāvissent
condemnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.condemnorcondemnābarcondemnābor
2nd sg.condemnāris
condemnāre
condemnābāris
condemnābāre
condemnāberis
condemnābere
3rd sg.condemnāturcondemnābāturcondemnābitur
1st pl.condemnāmurcondemnābāmurcondemnābimur
2nd pl.condemnāminīcondemnābāminīcondemnābiminī
3rd pl.condemnanturcondemnābanturcondemnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.condemnercondemnārer
2nd sg.condemnēris
condemnēre
condemnārēris
condemnārēre
3rd sg.condemnēturcondemnārētur
1st pl.condemnēmurcondemnārēmur
2nd pl.condemnēminīcondemnārēminī
3rd pl.condemnenturcondemnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.condemnācondemnāre
pres. 2nd pl.condemnātecondemnāminī
fut. 2nd sg.condemnātōcondemnātor
fut. 3rd sg.condemnātōcondemnātor
fut. 2nd pl.condemnātōte—
fut. 3rd pl.condemnantōcondemnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecondemnārecondemnārī
perfect infinitivecondemnāvisse
condemnāsse
condemnātum esse
future infinitivecondemnātūrum essecondemnātum īrī
present participlecondemnāns—
perfect participle—condemnātus
condemnāta, condemnātā, condemnātae, condemnātam, condemnātārum, condemnātās, condemnātī, condemnātōrum, condemnātōs
future participlecondemnātūrus
condemnātūra, condemnātūrā, condemnātūrae, condemnātūram, condemnātūrārum, condemnātūrās, condemnātūre, condemnātūrī, condemnātūrīs, condemnātūrō, condemnātūrōrum, condemnātūrōs, condemnātūrum
condemnandus
condemnanda, condemnandā, condemnandae, condemnandam, condemnandārum, condemnandās, condemnande, condemnandīs, condemnandōrum, condemnandōs
gerundcondemnandī, condemnandō, condemnandumsupinecondemnātum, condemnātū

con-demno, āvi, ātum, 1, v. a. damno.
I. To sentence, condemn, convict (in good prose; rare in the poets).
A. In judicial proceedings (opp. absolvo); constr. aliquem, with gen., abl., de aliquā re, later with ad or in aliquid, or with ut.
(a). Aliquem: hunc per judicem condemnabis, cujus de eā re nullum est arbitrium? Cic. Rosc. Com. 9, 25; 9, 26: Scamandrum, Fabricium, id. Clu. 22, 59 sq.: qui cum judex esset, pecuniam acciperet ab accusatore ut reum condemnaret, Cic. Verr. 1, 13, 39: omnis de consilii sententiā, id. ib. 2, 5, 44, § 114: aliquem judicio turpissimo, id. Rosc. Am. 39, 113: ceteros causā incognitā, id. N. D. 2, 29, 73: L. Murenam, Quint. 5, 10, 99: super quadraginta reos ex diversis criminibus una sententia, Suet. Calig. 38: aliauem multā inrogatā, id. Tib. 3 et saep.: hunc hominem Veneri absolvat, sibi condemnat, for his own benefit, Cic. Verr. 2, 2, 8, § 22; cf.: illum libertum illi patrono HS. X. milia condemnare, i. e. to pay him, Gai Inst. 4, 46.—Pass. with kindr. acc.: quasi ei, qui magnā fide societatem gererent, arbitrium pro socio condemnari solerent, in an arbitration on the partnership, Cic. Quint. 3, 13: quidquid hereditario nomine condemnatus esset, Gai Inst. 2, 252.—And in jurid. formulae, also in act. with acc. of that to or in which one is condemned or mulcted: judex, si condemnat, certam pecuniam condemnare debet, Gai Inst. 4, 52; 4, 48: usuras usurarum, Dig. 42, 1, 27.—
(b). With acc. and gen.: aliquem ambitūs, Cic. Clu. 36, 98; Suet. Caes. 9: aliquem capitis, capitally, Cic. de Or. 1, 54, 233; Suet. Dom. 11: injuriarum, Cic. Verr. 2, 2, 8, § 22: pecuniae publicae, id. Fl. 18, 43: rerum capitalium, Sall. C. 36, 2: sponsionis, Cic. Caecin. 31, 91: voti, obliged to fulfil his vow (because his wish was granted), Titin. ap. Non. p. 277, 6 (Com. Rel. v. 153 Rib.); Turp. ib. (Com. Rel. v. 128 ib.); cf.: damnare voti, Liv. 10, 37, 16.—
(g). With acc. and abl.: aliquem eodem crimine, Cic. Fam. 2, 1, 1: actionibus famosis, Dig. 3, 2, 6, § 1 sq.: capitali poenā, Suet. Dom. 14: certā pecuniā, to a certain sum, Dig. 10, 1, 3; cf.: minori pecuniā, ib. 27, 3, 20.—
(d). Acc. and de aliquā re: aliquem de aleā, Cic. Phil. 2, 23, 56: de ambitu, Suet. Caes. 41.—(ε) Acc. and ad aliquid: aliquem ad metalla, et munitiones viarum aut bestias, Suet. Calig. 27; cf.: ad bestias, id. Claud. 14 fin.: ad mortem, Tac. A. 16, 21; Lact. 6, 23, 20: ad pecuniam, Dig. 26, 9, 5.—(ζ) Acc. and in aliquid: in antliam, Suet. Tib. 51: in solidum, Dig. 27, 3, 21: in certam quantitatem, ib. 46, 1, 45.— (η) Acc. and ut: condemnatus, ut pecuniam solvat, Dig. 42, 1, 4.—
B. Transf., in gen., to condemn, to accuse of, charge with; to blame, disapprove: vestra amatis; ceteros causā incognitā condemnatis, Cic. N. D. 2, 29, 73: factum judicio amicorum, id. Pis. 17, 39; id. Prov. Cons. 10, 25: sceleris generum suum, id. Fam. 14, 14, 2: aliquem inertiae, id. de Or. 1, 38, 172: aliquem summae iniquitatis, Caes. B. G. 7, 19; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1, 1: Gabinii litteras quādam notā atque ignominiā condemnastis, Cic. Prov. Cons. 10, 25.—
II. To urge the condemnation of a person, to effect it, to prosecute (rare): ego hoc uno crimine illum condemnem necesse est, Cic. Div. in Caecil. 10, 30; Cic. Verr. 2, 5, 69, § 177; id. Rosc. Com. 9, 25 al.: tanto apud judicem hunc argenti condemnabo facilius, Plaut. Most. 5, 1, 50: Fannium Caepionem ... reum majestatis apud judices fecit et condemnavit, Suet. Tib. 8; id. Vit. 2; Dig. 23, 3, 33; cf. damno.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincondemnō

Proto-Indo-European *deh₂- Proto-Indo-European *deh₂p-der. Proto-Indo-European *dh₂pnóm Proto-Italic *dapnom Latin damnum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin damnō Latin condemnō From con- (“altogether, thoroughly”) + damnō (“to damn”).

Elsewhere
  • Catalancondemnar
  • Englishcondemn
  • Italiancondannare
  • Frenchcondamnerfrom Old French condamner
  • Portuguesecondenar
  • Romaniancondamna
  • Spanishcondenar
  • Danishkondemnere
  • Galiciancondenar
  • Normancondamnerfrom Old French condamner
→ Norwegian
  • Norwegian Bokmålkondemnere
  • Norwegian Nynorskkondemnere

In English words that came into English from condemnō

  • condemncondemnāre
  • condemnationcondemnatio
  • condemnatecondemnātus

Quick answers

What does condemnō mean in Latin?
condemnō, a verb, means “to condemn, convict, sentence. (+ genitive or + ablative of the crime, + ad + accusative of the punishment); to accuse, charge; to prosecute”.
What are the principal parts of condemnō?
condemnō, condemnāre, condemnāvī, condemnātum (first conjugation).
How do you pronounce condemnō?
In classical Latin, [kɔnˈdɛm.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈdɛm.no].
Where does condemnō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin condemnō.
Which English words come from condemnō?
English words that go back to Latin condemnō include condemn, condemnate and condemnation.