LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, impersonal in the passive

concumbō

concumbō (present infinitive concumbere, perfect active concubuī, supine concubitum)
Classical[kɔŋˈkʊm.boː]Ecclesiastical[koŋˈkum.bo]
concubō

Meaning

  1. impersonalintransitiveto lie with (for sexual intercourse), share the bed of, sleep with
    Dardanōn Ēlectra nescīret Atlantide nātumNaturally, how could he not know that Dardanus was born of Electra, the daughter of Atlas? And that Electra had lain with Jupiter? (Ovid recounts the earliest mythological ancestors in the adopted lineage of Caesar Augustus. See Dardanus (son of Zeus) for a genealogical chart.)8 CE, Ovidius, Fasti 4.31–32

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.concumbōconcumbēbamconcumbamconcubuīconcubueramconcubuerō
2nd sg.concumbisconcumbēbāsconcumbēsconcubuistīconcubuerāsconcubueris
3rd sg.concumbitconcumbēbatconcumbetconcubuitconcubueratconcubuerit
1st pl.concumbimusconcumbēbāmusconcumbēmusconcubuimusconcubuerāmusconcubuerimus
2nd pl.concumbitisconcumbēbātisconcumbētisconcubuistisconcubuerātisconcubueritis
3rd pl.concumbuntconcumbēbantconcumbentconcubuērunt
concubuēre
concubuerantconcubuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.concumbamconcumberemconcubuerimconcubuissem
2nd sg.concumbāsconcumberēsconcubuerīsconcubuissēs
3rd sg.concumbatconcumberetconcubueritconcubuisset
1st pl.concumbāmusconcumberēmusconcubuerīmusconcubuissēmus
2nd pl.concumbātisconcumberētisconcubuerītisconcubuissētis
3rd pl.concumbantconcumberentconcubuerintconcubuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.———
2nd sg.———
3rd sg.concumbiturconcumbēbāturconcumbētur
1st pl.———
2nd pl.———
3rd pl.———
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.——
2nd sg.——
3rd sg.concumbāturconcumberētur
1st pl.——
2nd pl.——
3rd pl.——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.concumbe—
pres. 2nd pl.concumbite—
fut. 2nd sg.concumbitō—
fut. 3rd sg.concumbitōconcumbitor
fut. 2nd pl.concumbitōte—
fut. 3rd pl.concumbuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconcumbereconcumbī
perfect infinitiveconcubuisseconcubitum esse
future infinitiveconcubitūrum esseconcubitum īrī
present participleconcumbēns—
perfect participle—concubitum
concubita, concubitā, concubitae, concubitam, concubitārum, concubitās, concubite, concubitī, concubitīs, concubitō, concubitōrum, concubitōs, concubitus
future participleconcubitūrusconcumbendum
concumbundum, concumbenda, concumbendā, concumbendae, concumbendam, concumbendārum, concumbendās, concumbende, concumbendīs, concumbendōrum, concumbendōs, concumbendus
gerundconcumbendī, concumbendō, concumbendumsupineconcubitum, concubitū

con-cumbo, cŭbŭi, cŭbĭtum, 3, v. n.
I. Lit., to lie together, lie in numbers (very rare): Evandri profugae concubuere boves, Prop. 4 (5), 1, 4.—
II. To lie with (for sexual intercourse).
A. In tempp. pres. (rare).
(a). With dat.: Cinyrae. Ov. M. 10, 338.—
(b). Absol.: concumbunt Graece, Juv. 6, 191: dicet ... quibus verbis concumbat quaeque, id. 6, 406: mulier oppressa concumbenti nullā voluntate consenserit, Aug. Civ. Dei, 1, 19.—
B. In tempp. perf. (referred by some to a present concubo, which is not found).
(a). With cum: num aiunt (Eam) tecum post duobus concubuisse mensibus, Ter. Hec. 3, 3, 33; Cic. Fat. 13, 30: cum viro, id. Inv. 1, 29, 44: cum matre, Ov. M. 7, 386: cum vestris viris, id. A. A. 3, 522; Dig. 1, 6, 6.—
(b). With dat.: Egeriam justo concubuisse Numae, Ov. Am. 2, 17, 18: nudae deae, Prop. 2 (3), 15, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconcumbō

Proto-Indo-European *ḱewb-der. Proto-Italic *kumbō Latin *cumbō Latin concumbo From con- + *cumbō.

In English words that came into English from concumbō

  • concubineconcubīna

Quick answers

What does concumbō mean in Latin?
concumbō, a verb, means “to lie with (for sexual intercourse), share the bed of, sleep with”.
What are the principal parts of concumbō?
concumbō, concumbere, concubuī, concubitum (third conjugation, impersonal in the passive).
How do you pronounce concumbō?
In classical Latin, [kɔŋˈkʊm.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koŋˈkum.bo].
Where does concumbō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin concumbō.