noun · masculinefourth declension
concubīnātus
concubīnātus m (genitive concubīnātūs)
Classical[kɔŋ.kʊ.biːˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[koŋ.ku.biˈnaː.tus]
Meaning
- cohabitation, concubinage
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concubīnātus | concubīnātūs |
| genitive | concubīnātūs | concubīnātuum |
| dative | concubīnātuī | concubīnātibus |
| accusative | concubīnātum | concubīnātūs |
| ablative | concubīnātū | concubīnātibus |
| vocative | concubīnātus | concubīnātūs |
concŭbīnātus, ūs, m. id..
I. Union of a man with an unmarried woman (usu. of a lower social grade than himself), concubinage (opp. matrimonium on the one hand, and adulterium or stuprum on the other;
not in Cic.): emere aliquam in concubinatum sibi, Plaut. Poen. prol. 102: in concubinatum alicui dare (opp. in matrimonium), id. Trin. 3, 2, 64; cf. Dig. 25, 7, 1; 48, 5, 13.—* II. Adulterous intercourse:
nuptarum, i.e. with the betrothed, Suet. Ner. 28.Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin concubīnātus From concubīna + -ātus.
Descendants
- GermanKonkubinat
In English words that came into English from concubīnātus
- concubinatusconcubīnātus
- concubinateconcubīnātus