noun · femininethird declension
concoctiō
concoctiō f (genitive concoctiōnis)
Classical[kɔŋˈkɔk.ti.oː]Ecclesiastical[koŋˈkɔk.t͡si.o]
Meaning
- digestion
- mixture, concoction
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concoctiō | concoctiōnēs |
| genitive | concoctiōnis | concoctiōnum |
| dative | concoctiōnī | concoctiōnibus |
| accusative | concoctiōnem | concoctiōnēs |
| ablative | concoctiōne | concoctiōnibus |
| vocative | concoctiō | concoctiōnēs |
concoctĭo, ōnis, f. concoquo.
I. digestion (not in Cic.), Cels. 1, 8; 3, 22; Plin. 11, 37, 79, § 200; 20, 5, 20, § 42 al.—In plur., Plin. 20, 5, 18, § 37; 27, 7, 28, § 48.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concoctiō From concoquō + -tiō.
Descendants
- Englishconcoction
- Frenchconcoctionfrom Middle French concoction
- Italianconcozione
In English words that came into English from concoctiō
- concoctionconcoctiō