noun · femininethird declension
conciliātrīx
conciliātrīx f (genitive conciliātrīcis, masculine conciliātor)
Classical[kɔŋ.kɪ.liˈaː.triːks]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃi.liˈaː.triks]
Meaning
- counselor, adviser, conciliator (female)
- matchmaker
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | conciliātrīx | conciliātrīcēs |
| genitive | conciliātrīcis | conciliātrīcum |
| dative | conciliātrīcī | conciliātrīcibus |
| accusative | conciliātrīcem | conciliātrīcēs |
| ablative | conciliātrīce | conciliātrīcibus |
| vocative | conciliātrīx | conciliātrīcēs |
concĭlĭātrix, īcis, f. conciliator.
I. In gen., that which occasions, produces, procures:
(omitto) orationis vim, quae conciliatrix est humanae maxime societatis, Cic. Leg. 1, 9, 27: conciliatrix amicitiae virtutis opinio, id. Lael. 11, 37.—II. In partic., she who unites or conciliates, in a good and bad sense; a match-maker, a procuress, a bawd: conciliatrix dicitur, quae viris conciliat uxores et uxoribus viros, Paul. ex Fest. p. 62, 13 Müll.—In a bad sense in Lucil. ap. Non. p. 23, 4; Plaut. Mil. 5, 17; cf.:
non vides quam blanda conciliatrix et quasi sui sit lena natura? Cic. N. D. 1, 27, 77.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
conciliātrīx īcis, f
conciliator, one who mediates, a promoter: amicitiae.—Esp., a mediatrix, procuress: blanda.
Origins
From conciliō, conciliātum (“bring together”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).
In English words that came into English from conciliātrīx
- conciliatrixconciliātrīx