noun · femininefirst declension
conciliātrīcula
conciliātrīcula f (genitive conciliātrīculae)
Meaning
- that which conciliates
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | conciliātrīcula | conciliātrīculae |
| genitive | conciliātrīculae | conciliātrīculārum |
| dative | conciliātrīculae | conciliātrīculīs |
| accusative | conciliātrīculam | conciliātrīculās |
| ablative | conciliātrīculā | conciliātrīculīs |
| vocative | conciliātrīcula | conciliātrīculae |
concĭlĭātrīcŭla, ae, f. dim. conciliatrix,
I. that which concitiates, unites:
nobilitate ipsā, blandā conciliatriculā, commendatus, Cic. Sest. 9, 21; Ambros. in. Psa. 15, 48.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
conciliātrīcula ae, f dim.
conciliatrix, a minx of a matchmaker: blanda.