LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

conciliātiō

conciliātiō f (genitive conciliātiōnis)
Classical[kɔŋ.kɪ.liˈaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃi.liˈat.t͡si.o]

Meaning

  1. connection, union
  2. conciliation
  3. desire, longing
  4. oikeiosis

Declension

declension
formsingularplural
nominativeconciliātiōconciliātiōnēs
genitiveconciliātiōnisconciliātiōnum
dativeconciliātiōnīconciliātiōnibus
accusativeconciliātiōnemconciliātiōnēs
ablativeconciliātiōneconciliātiōnibus
vocativeconciliātiōconciliātiōnēs

concĭlĭātĭo, ōnis, f. concilio (in Cic. and Quint.).
I. A connection, union.
A. Prop.: totius generis hominum, Cic. Off. 1, 41, 149; so, quasi civili conciliatione et societate conjunctos (deos), id. N. D. 2, 31, 78.—
B. Trop.
1. A uniting in feeling, a conciliating, making friendly, a gaining over: quae conciliationis causā leniter aut permotionis vehementer aguntur, Cic. de Or. 2, 53, 216: honestum ad conciliationem satis per se valet, Quint. 4, 1, 41; cf. id. 3, 8, 12.—
b. As a rhet. t. t., the gaining over or winning of hearers, a judge, etc., = οἰκείωσις, Cic. de Or. 3, 53, 205; cf. Quint. 9, 1, 32; 9, 2, 3.—
2. (In acc. with conciliatus.) In philos. lang., an inclination, desire or longing for: prima est enim conciliatio hominis ad ea, quae sunt secundum naturam, Cic. Fin. 3, 6, 21; so id. Ac. 2, 42, 131; cf. in plur.: conciliationes = res conciliatae, id. Fin. 3, 6, 22 Madv.—
II. An acquiring, procuring: pecuniam dedit ad conciliationem gratiae, Cic. Clu. 31, 84; cf.: omnis conventio conciliatio nominatur, Don. ad Ter. Eun. 4, 4, 2.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin conciliātiō From conciliō + -tiō.

Descendants
  • Catalanconciliació
  • Italianconciliazione
  • Portugueseconciliação
  • Spanishconciliación
  • Galicianconciliación

Quick answers

What does conciliātiō mean in Latin?
conciliātiō, a noun, means “connection, union; conciliation; desire, longing”.
What is the genitive of conciliātiō?
The genitive singular is conciliātiōnis. conciliātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce conciliātiō?
In classical Latin, [kɔŋ.kɪ.liˈaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲ.t͡ʃi.liˈat.t͡si.o].