noun · femininethird declension
conciliātiō
conciliātiō f (genitive conciliātiōnis)
Classical[kɔŋ.kɪ.liˈaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon̠ʲ.t͡ʃi.liˈat.t͡si.o]
Meaning
- connection, union
- conciliation
- desire, longing
- oikeiosis
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | conciliātiō | conciliātiōnēs |
| genitive | conciliātiōnis | conciliātiōnum |
| dative | conciliātiōnī | conciliātiōnibus |
| accusative | conciliātiōnem | conciliātiōnēs |
| ablative | conciliātiōne | conciliātiōnibus |
| vocative | conciliātiō | conciliātiōnēs |
concĭlĭātĭo, ōnis, f. concilio (in Cic. and Quint.).
I. A connection, union.
A. Prop.:
totius generis hominum, Cic. Off. 1, 41, 149; so, quasi civili conciliatione et societate conjunctos (deos), id. N. D. 2, 31, 78.—B. Trop.
1. A uniting in feeling, a conciliating, making friendly, a gaining over:
quae conciliationis causā leniter aut permotionis vehementer aguntur, Cic. de Or. 2, 53, 216: honestum ad conciliationem satis per se valet, Quint. 4, 1, 41; cf. id. 3, 8, 12.—b. As a rhet. t. t., the gaining over or winning of hearers, a judge, etc., = οἰκείωσις, Cic. de Or. 3, 53, 205; cf. Quint. 9, 1, 32; 9, 2, 3.—
2. (In acc. with conciliatus.) In philos. lang., an inclination, desire or longing for:
prima est enim conciliatio hominis ad ea, quae sunt secundum naturam, Cic. Fin. 3, 6, 21; so id. Ac. 2, 42, 131; cf. in plur.: conciliationes = res conciliatae, id. Fin. 3, 6, 22 Madv.—II. An acquiring, procuring:
pecuniam dedit ad conciliationem gratiae, Cic. Clu. 31, 84; cf.: omnis conventio conciliatio nominatur, Don. ad Ter. Eun. 4, 4, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
conciliātiō ōnis, f
concilio, a connection, union, bond: generis hominum: civilis.—Fig., a conciliating, making friendly, gaining over: conciliationis causā. — In rhet., a gaining over, conciliating (of a judge or audience).—In philos., an inclination, longing: hominis ad ea, quae, etc.: naturae.—An acquiring, procuring, winning: gratiae.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin conciliātiō From conciliō + -tiō.
Descendants
- Catalanconciliació
- Italianconciliazione
- Portugueseconciliação
- Spanishconciliación
- Galicianconciliación