noun · femininethird declension
concatēnātiō
concatēnātiō f (genitive concatēnātiōnis)
Classical[kɔŋ.ka.teːˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[koŋ.ka.teˈnat.t͡si.o]
Meaning
- Late Latinliterallyconnecting, joining
507 CE – 537 CE, Cassiodorus, Variarum libri XII 12.19.2
- figurativelyconcatenation, sequence
c. 160 CE – c. 225 CE, Tertullianus, Apologeticus 19
412 CE – 426 CE, Aurelius Augustinus Hipponensis, De civitate Dei 3.30
- figurativelyfettering, binding
c. 420 CE, Caelius Aurelianus, Tardae passiones 3.2.15
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | concatēnātiō | concatēnātiōnēs |
| genitive | concatēnātiōnis | concatēnātiōnum |
| dative | concatēnātiōnī | concatēnātiōnibus |
| accusative | concatēnātiōnem | concatēnātiōnēs |
| ablative | concatēnātiōne | concatēnātiōnibus |
| vocative | concatēnātiō | concatēnātiōnēs |
concătēnātĭo, ōnis, f. concateno,
I. a connecting, joining (late Lat.).
I. Lit., Cassiod. Var. 12, 19.—
II. Trop.
a. A concatenation, sequence:
temporum, Tert. Apol. 19: causarum, Aug. Civ. Dei, 3, 30.—b. Mentis (i. e. constrictio), fettering, binding, Cael. Aur. Tard. 3, 2, 15.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconcatēnātiō
Latin catēnō Latin concatēnō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin concatēnātiō From concatēnō (“to connect, link together”) + -tiō (“-tion”, noun suffix).
In English words that came into English from concatēnātiō
- concatenationconcatēnātiō