LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

comminor

comminor (present infinitive comminārī, perfect active comminātus sum)
Classical[ˈkɔm.mɪ.nɔr]Ecclesiastical[ˈkɔm.mi.nor]

Meaning

  1. deponentto threaten someone with something, menace

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.comminorcomminābarcomminābor———
2nd sg.commināris
commināre
comminābāris
comminābāre
commināberis
comminābere
———
3rd sg.commināturcomminābāturcomminābitur———
1st pl.commināmurcomminābāmurcomminābimur———
2nd pl.commināminīcomminābāminīcomminābiminī———
3rd pl.comminanturcomminābanturcomminābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.comminercomminārer——
2nd sg.comminēris
comminēre
comminārēris
comminārēre
——
3rd sg.comminēturcomminārētur——
1st pl.comminēmurcomminārēmur——
2nd pl.comminēminīcomminārēminī——
3rd pl.comminenturcomminārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.commināre—
pres. 2nd pl.commināminī—
fut. 2nd sg.comminātor—
fut. 3rd sg.comminātor—
fut. 3rd pl.comminantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomminārī—
perfect infinitivecomminātum esse—
future infinitivecomminātūrum esse—
present participlecommināns—
perfect participlecomminātus
commināta, comminātā, comminātae, comminātam, comminātārum, comminātās, commināte, comminātī, comminātīs, comminātō, comminātōrum, comminātōs
—
future participlecomminātūrus
comminātūra, comminātūrā, comminātūrae, comminātūram, comminātūrārum, comminātūrās, comminātūre, comminātūrī, comminātūrīs, comminātūrō, comminātūrōrum, comminātūrōs, comminātūrum
comminandus
comminanda, comminandā, comminandae, comminandam, comminandārum, comminandās, comminande, comminandīs, comminandōrum, comminandōs
gerundcomminandī, comminandō, comminandumsupinecomminātum, comminātū

com-mĭnor, ātus, 1, v. dep.,
I. to threaten one with something, esp., in milit. lang., to threaten with an attack, to menace (in prose most freq. in the histt.; not in Cic.); constr. usu. alicui aliquid; rarely alicui aliquā re, aliquem, or absol.: comminando magis quam inferendo pugnam, Liv. 10, 39, 6: impetum, Auct. B. Afr. 71: obsidionem, Liv. 31, 26, 6; 42, 7, 5: necem alicui, Suet. Caes. 14: inter se, Liv. 44, 9, 7: alicui cuspide, Suet. Caes. 62: accusationem, Dig. 5, 2, 7.— With acc. pers., Dig. 1, 16, 9, § 3; 1, 12, 1, § 10 al.—Absol.: vox comminantis audita est, Suet. Calig. 22 fin.—Part.: commĭ-nātus, a, um, in pass. signif., threatened: mots alicul, App. M. 6, p. 184, 12: novercae nex, id. ib. 10, p. 241, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomminor

Proto-Indo-European *men- Proto-Italic *menā Proto-Italic *(eks)menāder. Latin minae Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin minor Latin comminor From con- (“with, together”) + minor (“threaten, menace”).

Descendants
  • Englishcomminate
  • Frenchcomminer
  • Italiancomminare
  • Spanishconminar

Quick answers

What does comminor mean in Latin?
comminor, a verb, means “to threaten someone with something, menace”.
What are the principal parts of comminor?
comminor, comminārī, comminātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce comminor?
In classical Latin, [ˈkɔm.mɪ.nɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔm.mi.nor].
Where does comminor come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin comminor.