LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

cōmis

cōmis (neuter cōme, comparative cōmior, superlative cōmissimus, adverb cōmiter)
Classical[ˈkoː.mɪs]Ecclesiastical[ˈkɔː.mis]

Meaning

  1. two terminationcourteous, kind, obliging, affable, gracious, polite
  2. two terminationelegant, cultured

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecōmiscōmiscōme
genitivecōmiscōmiscōmis
dativecōmīcōmīcōmī
accusativecōmemcōmemcōme
ablativecōmīcōmīcōmī
vocativecōmiscōmiscōme
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecōmēscōmēscōmia
genitivecōmiumcōmiumcōmium
dativecōmibuscōmibuscōmibus
accusativecōmīs
cōmēs
cōmīs
cōmēs
cōmia
ablativecōmibuscōmibuscōmibus
vocativecōmēscōmēscōmia

cōmis, e, adj. etym. dub.; cf. concinnus,
I. courteous, affable, kind, obliging, friendly, loving (class. in prose and poetry; on account of similarity of meaning, in MSS. very freq. interchanged with communis; hence the readings vary in the best edd.; cf. Liv. 25, 12, 9 Drak.; Suet. 2, p. 241 Wolf; Cic. Fin. 2, 25, 80 Madv.).
A. Of persons: comes, benigni, faciles, suaves homines esse dicuntur qui erranti comiter monstrant viam (Enn.; cf. under adv.), Cic. Balb. 16, 36: illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse, etc., id. Fin. 2, 25, 80: ego illo usa sum benigno et lepido et comi, Ter. Hec. 5, 3, 39 (cf. id. Heaut. 5, 1, 39 Bentl. N. cr.): comis et humanus, Cic. Fin. 2, 25, 80; cf. Quint. 6, 2, 18; Hor. S. 2, 8, 76: quis Laelio comior? quis jucundior? Cic. Mur. 31, 66: dum illis comis est, Plaut. Trin. 2, 1, 23; so, bonis (opp. adversus malos injucundus), Tac. Agr. 22 fin.: comis erga aliquem, Cic. Sen. 17, 59 (al. communis, but comp. id. Fin. l. l. Madv.): comis in amicitiis tuendis, id. Fin. 2, 25, 80 fin.: in uxorem, Hor. Ep. 2, 2, 133: senex comissimus, App. M. 11, p. 268.—
B. Of subjects not personal: comi animo, Ter. Heaut. 5, 1, 39: ingenium, Tac. A. 6, 41 fin.: hospitio, Liv. 9, 36, 8, cf.: vinclum inter hospites comitas, Tac. G. 21 fin. Halm: sermone et congressu, id. A. 15, 48: viā (i. e. more), id. ib. 4, 7: oculis alliciendus amor, Ov. A. A. 3, 510.—Adv.: cōmĭter, courteously, affably, etc. (very freq.): homo, qui erranti comiter monstrat viam, etc., Enn. ap. Cic. Off. 1, 16, 51; id. ap. Varr. L. L. 7, § 89 Müll.: facere aliquid, Plaut. Poen. 3, 6, 10; id. Rud. 1, 5, 28: appellare unumquemque, Cic. Phil. 13, 2, 4: munera missa legatis, Liv. 9, 43, 26; cf. id. 42, 24, 10; 45, 20, 8: accipere, id. 23, 33, 7; Ov. F. 2, 788; Tac. A. 12, 51: invitare regios juvenes, Liv. 1, 57, 10: celebrare regis convivium, id. 1, 22, 5 (al. leg. comi fronte): administrare provinciam, Tac. H. 1, 13 et saep.; majestatem populi Romani comiter conservato, i. e. willingly, in an obliging, kind manner, a (mildly expressed) formula in treaties of peace, Cic. Balb. 16, 36, cf. Dig. 49, 15, 7; for which, in Liv. 38, 11, 2. imperium majestatemque populi Romani gens Aetolorum conservato sine dolo malo.—Sup., Plaut. Mil. 3, 3, 66 dub. (Ritschl, comptissume).—Comp. apparently not in use.

Origins

From Archaic Latin cosmis, from Proto-Italic *komsmis, from Proto-Indo-European *smey- (“to smile”) (whence mīrus).

In English words that came into English from cōmis

  • comitycōmitās

Quick answers

What does cōmis mean in Latin?
cōmis, a adjective, means “courteous, kind, obliging, affable, gracious, polite; elegant, cultured”.
How do you pronounce cōmis?
In classical Latin, [ˈkoː.mɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔː.mis].