adjectivethird-declension two-termination adjective
cōmis
cōmis (neuter cōme, comparative cōmior, superlative cōmissimus, adverb cōmiter)
Classical[ˈkoː.mɪs]Ecclesiastical[ˈkɔː.mis]
Meaning
- two terminationcourteous, kind, obliging, affable, gracious, polite
- two terminationelegant, cultured
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōmis | cōmis | cōme |
| genitive | cōmis | cōmis | cōmis |
| dative | cōmī | cōmī | cōmī |
| accusative | cōmem | cōmem | cōme |
| ablative | cōmī | cōmī | cōmī |
| vocative | cōmis | cōmis | cōme |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōmēs | cōmēs | cōmia |
| genitive | cōmium | cōmium | cōmium |
| dative | cōmibus | cōmibus | cōmibus |
| accusative | cōmīs cōmēs | cōmīs cōmēs | cōmia |
| ablative | cōmibus | cōmibus | cōmibus |
| vocative | cōmēs | cōmēs | cōmia |
cōmis, e, adj. etym. dub.; cf. concinnus,
I. courteous, affable, kind, obliging, friendly, loving (class. in prose and poetry; on account of similarity of meaning, in MSS. very freq. interchanged with communis; hence the readings vary in the best edd.; cf. Liv. 25, 12, 9 Drak.; Suet. 2, p. 241 Wolf; Cic. Fin. 2, 25, 80 Madv.).
A. Of persons: comes, benigni, faciles, suaves homines esse dicuntur qui erranti comiter monstrant viam (Enn.; cf. under adv.), Cic. Balb. 16, 36: illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse, etc., id. Fin. 2, 25, 80:
ego illo usa sum benigno et lepido et comi, Ter. Hec. 5, 3, 39 (cf. id. Heaut. 5, 1, 39 Bentl. N. cr.): comis et humanus, Cic. Fin. 2, 25, 80; cf. Quint. 6, 2, 18; Hor. S. 2, 8, 76: quis Laelio comior? quis jucundior? Cic. Mur. 31, 66: dum illis comis est, Plaut. Trin. 2, 1, 23; so, bonis (opp. adversus malos injucundus), Tac. Agr. 22 fin.: comis erga aliquem, Cic. Sen. 17, 59 (al. communis, but comp. id. Fin. l. l. Madv.): comis in amicitiis tuendis, id. Fin. 2, 25, 80 fin.: in uxorem, Hor. Ep. 2, 2, 133: senex comissimus, App. M. 11, p. 268.—B. Of subjects not personal:
comi animo, Ter. Heaut. 5, 1, 39: ingenium, Tac. A. 6, 41 fin.: hospitio, Liv. 9, 36, 8, cf.: vinclum inter hospites comitas, Tac. G. 21 fin. Halm: sermone et congressu, id. A. 15, 48: viā (i. e. more), id. ib. 4, 7: oculis alliciendus amor, Ov. A. A. 3, 510.—Adv.: cōmĭter, courteously, affably, etc. (very freq.): homo, qui erranti comiter monstrat viam, etc., Enn. ap. Cic. Off. 1, 16, 51; id. ap. Varr. L. L. 7, § 89 Müll.: facere aliquid, Plaut. Poen. 3, 6, 10; id. Rud. 1, 5, 28: appellare unumquemque, Cic. Phil. 13, 2, 4: munera missa legatis, Liv. 9, 43, 26; cf. id. 42, 24, 10; 45, 20, 8: accipere, id. 23, 33, 7; Ov. F. 2, 788; Tac. A. 12, 51: invitare regios juvenes, Liv. 1, 57, 10: celebrare regis convivium, id. 1, 22, 5 (al. leg. comi fronte): administrare provinciam, Tac. H. 1, 13 et saep.; majestatem populi Romani comiter conservato, i. e. willingly, in an obliging, kind manner, a (mildly expressed) formula in treaties of peace, Cic. Balb. 16, 36, cf. Dig. 49, 15, 7; for which, in Liv. 38, 11, 2. imperium majestatemque populi Romani gens Aetolorum conservato sine dolo malo.—Sup., Plaut. Mil. 3, 3, 66 dub. (Ritschl, comptissume).—Comp. apparently not in use.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōmis e, adj.
with comp, courteous, affable, kind, obliging, friendly, loving: homines: illo usa sum benigno et comi, T.: quis Laelio comior?: conviva, H.: bonis, Ta.: erga aliquem: in uxorem, H.: comi hospitio, L.: victus, courteous, Ta.
Origins
From Archaic Latin cosmis, from Proto-Italic *komsmis, from Proto-Indo-European *smey- (“to smile”) (whence mīrus).
In English words that came into English from cōmis
- comitycōmitās