adjectivefirst/second-declension adjective
colubrīnus
colubrīnus (feminine colubrīna, neuter colubrīnum)
Classical[kɔ.ɫʊˈbriː.nʊs]Ecclesiastical[ko.luˈbriː.nus]
Meaning
- adjectiveserpent-like; cunning
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | colubrīnus | colubrīna | colubrīnum |
| genitive | colubrīnī | colubrīnae | colubrīnī |
| dative | colubrīnō | colubrīnae | colubrīnō |
| accusative | colubrīnum | colubrīnam | colubrīnum |
| ablative | colubrīnō | colubrīnā | colubrīnō |
| vocative | colubrīne | colubrīna | colubrīnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | colubrīnī | colubrīnae | colubrīna |
| genitive | colubrīnōrum | colubrīnārum | colubrīnōrum |
| dative | colubrīnīs | colubrīnīs | colubrīnīs |
| accusative | colubrīnōs | colubrīnās | colubrīna |
| ablative | colubrīnīs | colubrīnīs | colubrīnīs |
| vocative | colubrīnī | colubrīnae | colubrīna |
cŏlubrīnus, a, um, adj. coluber,
I. like a serpent; trop., cunning, wily (ante- and post-class.):
ingenio esse, Plaut. Truc. 4, 3, 6: vis gestūs, Tert. Spect. 18.—II. Subst.: cŏlubrīna, ae, f., a plant, also called bryonia and dracontea, App. Herb. 14.
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin colubrīnus From coluber + -īnus.
In English words that came into English from colubrīnus
- colubrinecolubrīnus