noun · femininethird declension
collū̆ctātiō
collū̆ctātiō f (genitive collū̆ctātiōnis)
Classical[kɔl.luːkˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[kol.lukˈtat.t͡si.o]
Meaning
- wrestling, struggling (with something)
- struggle, conflict
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | collū̆ctātiō | collū̆ctātiōnēs conlū̆ctātiōnēs |
| genitive | collū̆ctātiōnis conlū̆ctātiōnis | collū̆ctātiōnum conlū̆ctātiōnum |
| dative | collū̆ctātiōnī conlū̆ctātiōnī | collū̆ctātiōnibus conlū̆ctātiōnibus |
| accusative | collū̆ctātiōnem conlū̆ctātiōnem | collū̆ctātiōnēs conlū̆ctātiōnēs |
| ablative | collū̆ctātiōne conlū̆ctātiōne | collū̆ctātiōnibus conlū̆ctātiōnibus |
| vocative | collū̆ctātiō | collū̆ctātiōnēs conlū̆ctātiōnēs |
colluctātĭo (conl-), ōnis, f. colluctor,
I. a wrestling, struggling, contending with something (post-Aug. prose).
I. Prop.:
in colluctatione vel pancratio, Dig. 9, 2, 7; so of the fighting of oxen, Col. 6, 2, 4.—II. Trop., the death struggle, Sen. Q. N. 3, 18, 1. —Of an embracing in love, App. M. 9, p. 219, 12; Lact. 1, 17.—Of a difficult utterance:
est aliis concursus oris et cum verbis suis colluctatio, Quint. 11, 3, 56.Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin collū̆ctātiō From colluctor + -tiō.
Descendants
- Englishcolluctation