LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

collaudō

collaudō (present infinitive collaudāre, perfect active collaudāvī, supine collaudātum)
Classical[kɔlˈlau̯.doː]Ecclesiastical[kolˈlaːu̯.do]

Meaning

  1. to praise or extol highly
  2. to commend

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.collaudōcollaudābamcollaudābōcollaudāvīcollaudāveramcollaudāverō
collaudārō
2nd sg.collaudāscollaudābāscollaudābiscollaudāvistī
collaudāstī
collaudāverās
collaudārās
collaudāveris
3rd sg.collaudatcollaudābatcollaudābitcollaudāvitcollaudāverat
collaudārat
collaudāverit
collaudārit
1st pl.collaudāmuscollaudābāmuscollaudābimuscollaudāvimuscollaudāverāmuscollaudāverimus
collaudārimus
2nd pl.collaudātiscollaudābātiscollaudābitiscollaudāvistis
collaudāstis
collaudāverātis
collaudārātis
collaudāveritis
collaudāritis
3rd pl.collaudantcollaudābantcollaudābuntcollaudāvērunt
collaudāvēre, collaudārunt
collaudāverant
collaudārant
collaudāverint
collaudārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.collaudemcollaudāremcollaudāverim
collaudārim
collaudāvissem
collaudāssem
2nd sg.collaudēscollaudārēscollaudāverīscollaudāvissēs
collaudāssēs
3rd sg.collaudetcollaudāretcollaudāverit
collaudārit
collaudāvisset
collaudāsset
1st pl.collaudēmuscollaudārēmuscollaudāverīmus
collaudārīmus
collaudāvissēmus
collaudāssēmus
2nd pl.collaudētiscollaudārētiscollaudāverītis
collaudārītis
collaudāvissētis
collaudāssētis
3rd pl.collaudentcollaudārentcollaudāverint
collaudārint
collaudāvissent
collaudāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.collaudorcollaudābarcollaudābor
2nd sg.collaudāris
collaudāre
collaudābāris
collaudābāre
collaudāberis
collaudābere
3rd sg.collaudāturcollaudābāturcollaudābitur
1st pl.collaudāmurcollaudābāmurcollaudābimur
2nd pl.collaudāminīcollaudābāminīcollaudābiminī
3rd pl.collaudanturcollaudābanturcollaudābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.collaudercollaudārer
2nd sg.collaudēris
collaudēre
collaudārēris
collaudārēre
3rd sg.collaudēturcollaudārētur
1st pl.collaudēmurcollaudārēmur
2nd pl.collaudēminīcollaudārēminī
3rd pl.collaudenturcollaudārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.collaudācollaudāre
pres. 2nd pl.collaudātecollaudāminī
fut. 2nd sg.collaudātōcollaudātor
fut. 3rd sg.collaudātōcollaudātor
fut. 2nd pl.collaudātōte—
fut. 3rd pl.collaudantōcollaudantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecollaudārecollaudārī
perfect infinitivecollaudāvisse
collaudāsse
collaudātum esse
future infinitivecollaudātūrum essecollaudātum īrī
present participlecollaudāns—
perfect participle—collaudātus
collaudāta, collaudātā, collaudātae, collaudātam, collaudātārum, collaudātās, collaudātī, collaudātōrum, collaudātōs
future participlecollaudātūrus
collaudātūra, collaudātūrā, collaudātūrae, collaudātūram, collaudātūrārum, collaudātūrās, collaudātūre, collaudātūrī, collaudātūrīs, collaudātūrō, collaudātūrōrum, collaudātūrōs, collaudātūrum
collaudandus
collaudanda, collaudandā, collaudandae, collaudandam, collaudandārum, collaudandās, collaudande, collaudandīs, collaudandōrum, collaudandōs
gerundcollaudandī, collaudandō, collaudandumsupinecollaudātum, collaudātū

col-laudo (conl-), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to praise or commend very much, extol highly (class.): quantis laudibus Suum erum servus collaudavit, Plaut. Capt. 2, 3, 61: collegam, id. As. 3, 2, 30: alios, se, id. Truc. 2, 6, 15: filium, Ter. Ad. 3, 3, 13: ab omnibus conlaudāri, Cic. Fam. 1, 7, 5: me, * Hor. S. 1, 6, 70: collaudati milites, Caes. B. G. 5, 2; Nep. Ages. 1, 1; Liv. 1, 52, 1; Suet. Caes. 16: aliquem multum, Curt. 7, 5, 38; Stat. Th. 6, 490: magis utrumque collaudandum videri, etc., Cic. de Or. 1, 8, 30: mores majorum, Plaut. Trin. 2, 2, 17: collaudo consilium et probo, id. ib. 5, 2, 24: facta et virtutes tuas, Ter. Eun. 5, 8, 60; cf. Cic. Phil. 5, 11, 28: clementiam ejus, id. Att. 9, 16, 1: eorum benevolentiam erga se, Cic. Verr. 2, 5, 62, § 161: militum virtutem, Liv. 26, 48, 4 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincollaudō

Latin laus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin laudō Latin collaudō From con- + laudō.

Descendants
  • Italiancollaudare
  • Spanishcolaudar
  • Spanishconloar
  • Old Frenchconlauder
  • Friuliancolaudâ
  • Piedmontesecolaudé

In English words that came into English from collaudō

  • collaudcollaudāre

Quick answers

What does collaudō mean in Latin?
collaudō, a verb, means “to praise or extol highly; to commend”.
What are the principal parts of collaudō?
collaudō, collaudāre, collaudāvī, collaudātum (first conjugation).
How do you pronounce collaudō?
In classical Latin, [kɔlˈlau̯.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kolˈlaːu̯.do].
Where does collaudō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin collaudō.