verbfirst conjugation
coinquinō
coinquinō (present infinitive coinquināre, perfect active coinquināvī, supine coinquinātum)
Classical[koˈɪŋ.kʷɪ.noː]Ecclesiastical[koˈiŋ.kʷi.no]
Meaning
- to defile, pollute or contaminate all over
Latīnē defined in Latin in our graded readers
maculō, impūrum reddōcoinquinō -āre — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 13
polluō, sordidum faciōcoinquinō -āre — in Evangelium secundum Marcum, ch. 12
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coinquinō | coinquinābam | coinquinābō | coinquināvī | coinquināveram | coinquināverō coinquinārō |
| 2nd sg. | coinquinās | coinquinābās | coinquinābis | coinquināvistī coinquināstī | coinquināverās coinquinārās | coinquināveris |
| 3rd sg. | coinquinat | coinquinābat | coinquinābit | coinquināvit | coinquināverat coinquinārat | coinquināverit coinquinārit |
| 1st pl. | coinquināmus | coinquinābāmus | coinquinābimus | coinquināvimus | coinquināverāmus | coinquināverimus coinquinārimus |
| 2nd pl. | coinquinātis | coinquinābātis | coinquinābitis | coinquināvistis coinquināstis | coinquināverātis coinquinārātis | coinquināveritis coinquināritis |
| 3rd pl. | coinquinant | coinquinābant | coinquinābunt | coinquināvērunt coinquināvēre, coinquinārunt | coinquināverant coinquinārant | coinquināverint coinquinārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coinquinem | coinquinārem | coinquināverim coinquinārim | coinquināvissem coinquināssem |
| 2nd sg. | coinquinēs | coinquinārēs | coinquināverīs | coinquināvissēs coinquināssēs |
| 3rd sg. | coinquinet | coinquināret | coinquināverit coinquinārit | coinquināvisset coinquināsset |
| 1st pl. | coinquinēmus | coinquinārēmus | coinquināverīmus coinquinārīmus | coinquināvissēmus coinquināssēmus |
| 2nd pl. | coinquinētis | coinquinārētis | coinquināverītis coinquinārītis | coinquināvissētis coinquināssētis |
| 3rd pl. | coinquinent | coinquinārent | coinquināverint coinquinārint | coinquināvissent coinquināssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | coinquinor | coinquinābar | coinquinābor |
| 2nd sg. | coinquināris coinquināre | coinquinābāris coinquinābāre | coinquināberis coinquinābere |
| 3rd sg. | coinquinātur | coinquinābātur | coinquinābitur |
| 1st pl. | coinquināmur | coinquinābāmur | coinquinābimur |
| 2nd pl. | coinquināminī | coinquinābāminī | coinquinābiminī |
| 3rd pl. | coinquinantur | coinquinābantur | coinquinābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | coinquiner | coinquinārer |
| 2nd sg. | coinquinēris coinquinēre | coinquinārēris coinquinārēre |
| 3rd sg. | coinquinētur | coinquinārētur |
| 1st pl. | coinquinēmur | coinquinārēmur |
| 2nd pl. | coinquinēminī | coinquinārēminī |
| 3rd pl. | coinquinentur | coinquinārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | coinquinā | coinquināre |
| pres. 2nd pl. | coinquināte | coinquināminī |
| fut. 2nd sg. | coinquinātō | coinquinātor |
| fut. 3rd sg. | coinquinātō | coinquinātor |
| fut. 2nd pl. | coinquinātōte | — |
| fut. 3rd pl. | coinquinantō | coinquinantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | coinquināre | coinquinārī |
| perfect infinitive | coinquināvisse coinquināsse | coinquinātum esse |
| future infinitive | coinquinātūrum esse | coinquinātum īrī |
| present participle | coinquināns | — |
| perfect participle | — | coinquinātus coinquināta, coinquinātā, coinquinātae, coinquinātam, coinquinātārum, coinquinātās, coinquinātī, coinquinātōrum, coinquinātōs |
| future participle | coinquinātūrus coinquinātūra, coinquinātūrā, coinquinātūrae, coinquinātūram, coinquinātūrārum, coinquinātūrās, coinquinātūre, coinquinātūrī, coinquinātūrīs, coinquinātūrō, coinquinātūrōrum, coinquinātūrōs, coinquinātūrum | coinquinandus coinquinanda, coinquinandā, coinquinandae, coinquinandam, coinquinandārum, coinquinandās, coinquinande, coinquinandīs, coinquinandōrum, coinquinandōs |
gerundcoinquinandī, coinquinandō, coinquinandumsupinecoinquinātum, coinquinātū
cŏ-inquĭno (or contr. cōnquĭno, cf. Lachm. ad Lucr. 2, p. 135), āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to defile all over, to pollute wholly, to contaminate.
I. Prop. (rare;
not in Cic.): stercore conquinatae, Col. 8, 5, 19; 8, 7, 2. —II. Trop. *
A. Of infectious disease, to infect, taint:
totam progeniem, Col. 7, 5, 6.—More freq., B. Of vices: matres coinquinari regias, Att. ap. Cic. N. D. 3, 27, 68:
se crimine stupri, Val. Max. 6, 1, 6: se maximo scelere, id. 9, 7: cor vitiis, Prud. Cath. 6, 53: famam alicujus, Arn. 4, 151.— Hence, cŏinquĭnātus, a, um, P. a., polluted, contaminated: quid esse his potest coinquinatius? Arn. 7, p. 222.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
co-inquinō —, —, āre,
to pollute, contaminate: matres coinquinari regum, Att. ap. C.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincoinquinō
Latin inquinō Latin coinquinō From con- + inquinō.