LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

cohortātiō

cohortātiō f (genitive cohortātiōnis)
Classical[ko.(ɦ)ɔrˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[ko.orˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. encouragement, exhortation

Declension

declension
formsingularplural
nominativecohortātiōcohortātiōnēs
genitivecohortātiōniscohortātiōnum
dativecohortātiōnīcohortātiōnibus
accusativecohortātiōnemcohortātiōnēs
ablativecohortātiōnecohortātiōnibus
vocativecohortātiōcohortātiōnēs

cŏhortātĭo, ōnis, f. cohortor,
I. an exhorting, inciting; exhortation, encouragement (rare, but in good prose): militum, Nep. Hann. 11, 1: legionis, Caes. B. G. 2, 25: Caesaris, Auct. B. Alex. 22: ducis, Tac. A. 14, 30: judicum, Cic. Clu. 50, 138: incredibiliter me commovet tua cohortatio, id. Att. 16, 13, C, 2; so id. Fam. 1, 7, 9; id. de Or. 1, 47, 204: his cohortationibus, id. ib. 1, 61, 262.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cohortātiō From cohortor + -tiō.

Quick answers

What does cohortātiō mean in Latin?
cohortātiō, a noun, means “encouragement, exhortation”.
What is the genitive of cohortātiō?
The genitive singular is cohortātiōnis. cohortātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce cohortātiō?
In classical Latin, [ko.(ɦ)ɔrˈtaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ko.orˈtat.t͡si.o].