LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

coarguō

coarguō (present infinitive coarguere, perfect active coarguī, supine coargūtum)
Classical[koˈar.ɡu.oː]Ecclesiastical[koˈar.ɡu.o]

Meaning

  1. to refute
  2. to prove, demonstrate, show, establish, expose
  3. to convict, prove guilty

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.coarguōcoarguēbamcoarguamcoarguīcoargueramcoarguerō
2nd sg.coarguiscoarguēbāscoarguēscoarguistīcoarguerāscoargueris
3rd sg.coarguitcoarguēbatcoarguetcoarguitcoargueratcoarguerit
1st pl.coarguimuscoarguēbāmuscoarguēmuscoarguimuscoarguerāmuscoarguerimus
2nd pl.coarguitiscoarguēbātiscoarguētiscoarguistiscoarguerātiscoargueritis
3rd pl.coarguuntcoarguēbantcoarguentcoarguērunt
coarguēre
coarguerantcoarguerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.coarguamcoargueremcoarguerimcoarguissem
2nd sg.coarguāscoarguerēscoarguerīscoarguissēs
3rd sg.coarguatcoargueretcoargueritcoarguisset
1st pl.coarguāmuscoarguerēmuscoarguerīmuscoarguissēmus
2nd pl.coarguātiscoarguerētiscoarguerītiscoarguissētis
3rd pl.coarguantcoarguerentcoarguerintcoarguissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.coarguorcoarguēbarcoarguar
2nd sg.coargueris
coarguere
coarguēbāris
coarguēbāre
coarguēris
coarguēre
3rd sg.coarguiturcoarguēbāturcoarguētur
1st pl.coarguimurcoarguēbāmurcoarguēmur
2nd pl.coarguiminīcoarguēbāminīcoarguēminī
3rd pl.coarguunturcoarguēbanturcoarguentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.coarguarcoarguerer
2nd sg.coarguāris
coarguāre
coarguerēris
coarguerēre
3rd sg.coarguāturcoarguerētur
1st pl.coarguāmurcoarguerēmur
2nd pl.coarguāminīcoarguerēminī
3rd pl.coarguanturcoarguerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.coarguecoarguere
pres. 2nd pl.coarguitecoarguiminī
fut. 2nd sg.coarguitōcoarguitor
fut. 3rd sg.coarguitōcoarguitor
fut. 2nd pl.coarguitōte—
fut. 3rd pl.coarguuntōcoarguuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecoarguerecoarguī
perfect infinitivecoarguissecoargūtum esse
future infinitivecoargūtūrum essecoargūtum īrī
present participlecoarguēns—
perfect participle—coargūtus
coargūta, coargūtā, coargūtae, coargūtam, coargūtārum, coargūtās, coargūte, coargūtī, coargūtīs, coargūtō, coargūtōrum, coargūtōs
future participlecoargūtūrus
coargūtūra, coargūtūrā, coargūtūrae, coargūtūram, coargūtūrārum, coargūtūrās, coargūtūre, coargūtūrī, coargūtūrīs, coargūtūrō, coargūtūrōrum, coargūtūrōs, coargūtūrum
coarguendus
coarguenda, coarguendā, coarguendae, coarguendam, coarguendārum, coarguendās, coarguende, coarguendīs, coarguendōrum, coarguendōs
gerundcoarguendī, coarguendō, coarguendumsupinecoargūtum, coargūtū

cŏ-argŭo, ŭi, 3, v. a., orig.,
I. to assail a person or thing in different directions (cf. arguo init.); hence, jurid. t. t.
I. Aliquem, to overwhelm with reasoning, refute, silence, expose; convict of guilt or crime, prove guilty (class., most freq. in Cic.; syn. convinco): Graecus testis... vinci, refelli, coargui putat esse turpissimum, Cic. Fl. 5, 11: criminibus coarguitur, Cic. Verr. 2, 4, 47, § 104: ut illum natura ipsius consuetudoque defendat, hunc autem haec cadem coarguant, id. Mil. 14, 36: decreto, Liv. 39, 28, 11: Lentulum dissimulantem coarguunt praeter litteras sermonibus, etc., Sall. C. 47, 2: Libonem in senatu, Suet. Tib. 25: in exprobrando et coarguendo acer (gestus), Quint. 11, 3, 92 al.—With gen. of the crime: aliquem avaritiae, Cic. Verr. 2, 5, 59, § 153: commutati indicii, id. Sull. 15, 44: sceleris, Plin. 11, 37, 71, § 187: facinoris Tac. A. 13, 20.—
II. Aliquid, to prove incontestably a crime, a wrong, a fallacy, etc., to demonstrate or show to be wrong, to refute (cf. arguo, II.): sin autem fuga laboris desidiam coarguit, nimirum, etc., Cic. Mur. 4, 9: rem certioribus argumentis, Auct. Her. 2, 5: certum crimen multis suspitionibus, Cic. Rosc. Am. 30, 83: errorem, id. Ac. 1, 4, 13: perfidiam, id. Fam. 3, 8, 7: mendacium, id. Lig. 5, 16: Lacedaemoniorum tyrannidem, Nep. Epam. 6, 4: temeritatem artis, Suet. Dom. 15: vitia, Quint. 2, 6, 3: iniquitatem, Tac. A. 3, 12: quam (legem) usus coarguit, which experience has proved to be injudicious, Liv. 34, 6, 4; cf. id. 31, 25, 9: quod coarguunt fici, disprove, Plin. 16, 31, 56, § 130: domini coarguit aures, betrays, publishes, makes known, Ov. M. 11, 193 (cf. arguo, II. fin.).—With a clause as object: quod falsum esse pluribus coarguitur, Quint. 4, 2, 4; Auct. B. Alex. 68.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincoarguō

Proto-Indo-European *h₂erǵ- Proto-Indo-European *-us Proto-Indo-European *h₂érǵus Proto-Italic *argusder.? Latin arguō Latin coarguō From con- + arguō.

Quick answers

What does coarguō mean in Latin?
coarguō, a verb, means “to refute; to prove, demonstrate, show, establish, expose; to convict, prove guilty”.
What are the principal parts of coarguō?
coarguō, coarguere, coarguī, coargūtum (third conjugation).
How do you pronounce coarguō?
In classical Latin, [koˈar.ɡu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koˈar.ɡu.o].
Where does coarguō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin coarguō.