verbthird conjugation
coarguō
coarguō (present infinitive coarguere, perfect active coarguī, supine coargūtum)
Classical[koˈar.ɡu.oː]Ecclesiastical[koˈar.ɡu.o]
Meaning
- to refute
- to prove, demonstrate, show, establish, expose
- to convict, prove guilty
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coarguō | coarguēbam | coarguam | coarguī | coargueram | coarguerō |
| 2nd sg. | coarguis | coarguēbās | coarguēs | coarguistī | coarguerās | coargueris |
| 3rd sg. | coarguit | coarguēbat | coarguet | coarguit | coarguerat | coarguerit |
| 1st pl. | coarguimus | coarguēbāmus | coarguēmus | coarguimus | coarguerāmus | coarguerimus |
| 2nd pl. | coarguitis | coarguēbātis | coarguētis | coarguistis | coarguerātis | coargueritis |
| 3rd pl. | coarguunt | coarguēbant | coarguent | coarguērunt coarguēre | coarguerant | coarguerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | coarguam | coarguerem | coarguerim | coarguissem |
| 2nd sg. | coarguās | coarguerēs | coarguerīs | coarguissēs |
| 3rd sg. | coarguat | coargueret | coarguerit | coarguisset |
| 1st pl. | coarguāmus | coarguerēmus | coarguerīmus | coarguissēmus |
| 2nd pl. | coarguātis | coarguerētis | coarguerītis | coarguissētis |
| 3rd pl. | coarguant | coarguerent | coarguerint | coarguissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | coarguor | coarguēbar | coarguar |
| 2nd sg. | coargueris coarguere | coarguēbāris coarguēbāre | coarguēris coarguēre |
| 3rd sg. | coarguitur | coarguēbātur | coarguētur |
| 1st pl. | coarguimur | coarguēbāmur | coarguēmur |
| 2nd pl. | coarguiminī | coarguēbāminī | coarguēminī |
| 3rd pl. | coarguuntur | coarguēbantur | coarguentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | coarguar | coarguerer |
| 2nd sg. | coarguāris coarguāre | coarguerēris coarguerēre |
| 3rd sg. | coarguātur | coarguerētur |
| 1st pl. | coarguāmur | coarguerēmur |
| 2nd pl. | coarguāminī | coarguerēminī |
| 3rd pl. | coarguantur | coarguerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | coargue | coarguere |
| pres. 2nd pl. | coarguite | coarguiminī |
| fut. 2nd sg. | coarguitō | coarguitor |
| fut. 3rd sg. | coarguitō | coarguitor |
| fut. 2nd pl. | coarguitōte | — |
| fut. 3rd pl. | coarguuntō | coarguuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | coarguere | coarguī |
| perfect infinitive | coarguisse | coargūtum esse |
| future infinitive | coargūtūrum esse | coargūtum īrī |
| present participle | coarguēns | — |
| perfect participle | — | coargūtus coargūta, coargūtā, coargūtae, coargūtam, coargūtārum, coargūtās, coargūte, coargūtī, coargūtīs, coargūtō, coargūtōrum, coargūtōs |
| future participle | coargūtūrus coargūtūra, coargūtūrā, coargūtūrae, coargūtūram, coargūtūrārum, coargūtūrās, coargūtūre, coargūtūrī, coargūtūrīs, coargūtūrō, coargūtūrōrum, coargūtūrōs, coargūtūrum | coarguendus coarguenda, coarguendā, coarguendae, coarguendam, coarguendārum, coarguendās, coarguende, coarguendīs, coarguendōrum, coarguendōs |
gerundcoarguendī, coarguendō, coarguendumsupinecoargūtum, coargūtū
cŏ-argŭo, ŭi, 3, v. a., orig.,
I. to assail a person or thing in different directions (cf. arguo init.); hence, jurid. t. t.
I. Aliquem, to overwhelm with reasoning, refute, silence, expose; convict of guilt or crime, prove guilty (class., most freq. in Cic.;
syn. convinco): Graecus testis... vinci, refelli, coargui putat esse turpissimum, Cic. Fl. 5, 11: criminibus coarguitur, Cic. Verr. 2, 4, 47, § 104: ut illum natura ipsius consuetudoque defendat, hunc autem haec cadem coarguant, id. Mil. 14, 36: decreto, Liv. 39, 28, 11: Lentulum dissimulantem coarguunt praeter litteras sermonibus, etc., Sall. C. 47, 2: Libonem in senatu, Suet. Tib. 25: in exprobrando et coarguendo acer (gestus), Quint. 11, 3, 92 al.—With gen. of the crime: aliquem avaritiae, Cic. Verr. 2, 5, 59, § 153: commutati indicii, id. Sull. 15, 44: sceleris, Plin. 11, 37, 71, § 187: facinoris Tac. A. 13, 20.—II. Aliquid, to prove incontestably a crime, a wrong, a fallacy, etc., to demonstrate or show to be wrong, to refute (cf. arguo, II.):
sin autem fuga laboris desidiam coarguit, nimirum, etc., Cic. Mur. 4, 9: rem certioribus argumentis, Auct. Her. 2, 5: certum crimen multis suspitionibus, Cic. Rosc. Am. 30, 83: errorem, id. Ac. 1, 4, 13: perfidiam, id. Fam. 3, 8, 7: mendacium, id. Lig. 5, 16: Lacedaemoniorum tyrannidem, Nep. Epam. 6, 4: temeritatem artis, Suet. Dom. 15: vitia, Quint. 2, 6, 3: iniquitatem, Tac. A. 3, 12: quam (legem) usus coarguit, which experience has proved to be injudicious, Liv. 34, 6, 4; cf. id. 31, 25, 9: quod coarguunt fici, disprove, Plin. 16, 31, 56, § 130: domini coarguit aures, betrays, publishes, makes known, Ov. M. 11, 193 (cf. arguo, II. fin.).—With a clause as object: quod falsum esse pluribus coarguitur, Quint. 4, 2, 4; Auct. B. Alex. 68.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
coarguō uī, —, ere
com- + arguo, to overwhelm with proof, refute, silence, expose, convict, prove guilty: refelli, coargui putat esse turpissimum: tot testibus coargui: Lentulum dissimulantem coarguunt sermonibus, S.: ut coram coarguebantur, fassi omnes, L.: aliquem avaritiae: commutati indicii. — To prove, demonstrate, show, establish, expose, refute: fuga laboris desidiam coarguit: crimen suspicionibus: improbitatem: Lacedaemoniorum tyrannidem, N.: quam (legem) usus coarguit, has proved injudicious, L.: domini aures, betrays, O.: Osos non esse Germanos, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincoarguō
Proto-Indo-European *h₂erǵ- Proto-Indo-European *-us Proto-Indo-European *h₂érǵus Proto-Italic *argusder.? Latin arguō Latin coarguō From con- + arguō.