adjectivefirst/second-declension adjective
clīvius
clīvius (feminine clīvia, neuter clīvium)
Classical[ˈkliː.wi.ʊs]Ecclesiastical[ˈkliː.vi.us]
Meaning
- adjectiveinauspicious, ominous
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | clīvius | clīvia | clīvium |
| genitive | clīviī | clīviae | clīviī |
| dative | clīviō | clīviae | clīviō |
| accusative | clīvium | clīviam | clīvium |
| ablative | clīviō | clīviā | clīviō |
| vocative | clīvie | clīvia | clīvium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | clīviī | clīviae | clīvia |
| genitive | clīviōrum | clīviārum | clīviōrum |
| dative | clīviīs | clīviīs | clīviīs |
| accusative | clīviōs | clīviās | clīvia |
| ablative | clīviīs | clīviīs | clīviīs |
| vocative | clīviī | clīviae | clīvia |
clivius, a, um, adj.: auspicia,
I. which forbid any thing to be done, Paul. ex Fest. p. 64, 10 Müll.:
avis, Plin. 10, 14, 17, § 57.Origins
From Proto-Indo-European *ḱley- (“to lean”). Cognate with Proto-Celtic *kliyos (“left”). De Vaan suggests that the term underwent a semantic shift from “sloped” to “awkward” before eventually coming to mean “ominous.”