verbfirst conjugation, no supine stem
circumtonō
circumtonō (present infinitive circumtonāre, perfect active circumtonuī)
Classical[kɪrˈkʊn.tɔ.noː]Ecclesiastical[t͡ʃirˈkum.to.no]
Meaning
- transitiveto thunder around, to make a great clamor at
Conjugation conjugation 1 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumtonō | circumtonābam | circumtonābō | circumtonuī | circumtonueram | circumtonuerō |
| 2nd sg. | circumtonās | circumtonābās | circumtonābis | circumtonuistī | circumtonuerās | circumtonueris |
| 3rd sg. | circumtonat | circumtonābat | circumtonābit | circumtonuit | circumtonuerat | circumtonuerit |
| 1st pl. | circumtonāmus | circumtonābāmus | circumtonābimus | circumtonuimus | circumtonuerāmus | circumtonuerimus |
| 2nd pl. | circumtonātis | circumtonābātis | circumtonābitis | circumtonuistis | circumtonuerātis | circumtonueritis |
| 3rd pl. | circumtonant | circumtonābant | circumtonābunt | circumtonuērunt circumtonuēre | circumtonuerant | circumtonuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumtonem | circumtonārem | circumtonuerim | circumtonuissem |
| 2nd sg. | circumtonēs | circumtonārēs | circumtonuerīs | circumtonuissēs |
| 3rd sg. | circumtonet | circumtonāret | circumtonuerit | circumtonuisset |
| 1st pl. | circumtonēmus | circumtonārēmus | circumtonuerīmus | circumtonuissēmus |
| 2nd pl. | circumtonētis | circumtonārētis | circumtonuerītis | circumtonuissētis |
| 3rd pl. | circumtonent | circumtonārent | circumtonuerint | circumtonuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | circumtonor | circumtonābar | circumtonābor |
| 2nd sg. | circumtonāris circumtonāre | circumtonābāris circumtonābāre | circumtonāberis circumtonābere |
| 3rd sg. | circumtonātur | circumtonābātur | circumtonābitur |
| 1st pl. | circumtonāmur | circumtonābāmur | circumtonābimur |
| 2nd pl. | circumtonāminī | circumtonābāminī | circumtonābiminī |
| 3rd pl. | circumtonantur | circumtonābantur | circumtonābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | circumtoner | circumtonārer |
| 2nd sg. | circumtonēris circumtonēre | circumtonārēris circumtonārēre |
| 3rd sg. | circumtonētur | circumtonārētur |
| 1st pl. | circumtonēmur | circumtonārēmur |
| 2nd pl. | circumtonēminī | circumtonārēminī |
| 3rd pl. | circumtonentur | circumtonārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | circumtonā | circumtonāre |
| pres. 2nd pl. | circumtonāte | circumtonāminī |
| fut. 2nd sg. | circumtonātō | circumtonātor |
| fut. 3rd sg. | circumtonātō | circumtonātor |
| fut. 2nd pl. | circumtonātōte | — |
| fut. 3rd pl. | circumtonantō | circumtonantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | circumtonāre | circumtonārī |
| perfect infinitive | circumtonuisse | — |
| present participle | circumtonāns | — |
| future participle | — | circumtonandus |
gerundcircumtonandī, circumtonandō, circumtonandum
circum-tŏno, ui, 1, v. a.,
I. to thunder around; or, poet., to make a noise or clamor around:
virum armis, Sil. 4, 254: aulam strepitu, id. 6, 216: montem undā, Claud. in Rufin. 1, 274.—II. Trop.:
hunc circumtonuit gaudens Bellona cruentis (the figure taken from the clanging of the war-trumpets), Hor. S. 2, 3, 223.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
circum-tonō uī, —, āre,
to thunder around: Hunc, H.
Origins
Ancient Greek κίρκος (kírkos)bor. Latin circus Latin circum Latin circum- Proto-Indo-European *(s)tenh₂- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *(s)tonh₂éyeti Proto-Italic *tonaō Latin tonō Latin circumtonō From circum- + tonō (“to thunder”).