noun · femininethird declension
circumlocūtiō
circumlocūtiō f (genitive circumlocūtiōnis)
Classical[kɪr.kʊm.ɫɔˈkuː.ti.oː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kum.loˈkut.t͡si.o]
Meaning
- circumlocution, periphrasis
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | circumlocūtiō | circumlocūtiōnēs |
| genitive | circumlocūtiōnis | circumlocūtiōnum |
| dative | circumlocūtiōnī | circumlocūtiōnibus |
| accusative | circumlocūtiōnem | circumlocūtiōnēs |
| ablative | circumlocūtiōne | circumlocūtiōnibus |
| vocative | circumlocūtiō | circumlocūtiōnēs |
circumlŏcūtĭo, ōnis, f. circumloquor,
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin circumlocūtiō From circumloquor (“to circumlocute, periphrase”) + -tiō.
Descendants
- Italiancirconlocuzione
- Spanishcircunlocución
In English words that came into English from circumlocūtiō
- circumlocutioncircumlocūtiō
- circumlocutorycircumlocūtiō