noun · femininethird declension
circumcursiō
circumcursiō f (genitive circumcursiōnis)
Classical[kɪr.kʊŋˈkʊr.si.oː]Ecclesiastical[t͡ʃir.kumˈkur.si.o]
Meaning
- the action of running around
c. 124 CE — c. 170 CE, Lucius Appuleius, Metamorphoses, 9.13
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | circumcursiō | circumcursiōnēs |
| genitive | circumcursiōnis | circumcursiōnum |
| dative | circumcursiōnī | circumcursiōnibus |
| accusative | circumcursiōnem | circumcursiōnēs |
| ablative | circumcursiōne | circumcursiōnibus |
| vocative | circumcursiō | circumcursiōnēs |
circumcursĭo, ōnis, f. circumcurro,
I. a running around (late Lat.), App. M. 9, p. 222, 41.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin circumcursiō From circumcurrō + -tiō.