noun · neutersecond declension
certificātum
certificātum n (genitive certificātī)
Classical[kɛr.tɪ.fɪˈkaː.tũː]Ecclesiastical[t͡ʃer.ti.fiˈkaː.tum]
Meaning
- certificate
- certification
- diploma
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | certificātum | certificāta |
| genitive | certificātī | certificātōrum |
| dative | certificātō | certificātīs |
| accusative | certificātum | certificāta |
| ablative | certificātō | certificātīs |
| vocative | certificātum | certificāta |
Origins
From certus + -ficātum. Compare Medieval Latin certificātiō.
Descendants
- Catalancertificat
- Frenchcertificat
- Romaniancertificatfrom French certificat
- Italiancertificato
- Spanishcertificado
- Corsicancertificatu
- Corsicancirtificatu
- Turkishsertifikafrom French certificat
- Friuliancertificât
- Piedmontesecertificà