noun · masculinesecond declension
Cartusiānus
Cartusiānus m (genitive Cartusiānī)
Meaning
- EcclesiasticalLatina Carthusian
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Cartusiānus | Cartusiānī |
| genitive | Cartusiānī | Cartusiānōrum |
| dative | Cartusiānō | Cartusiānīs |
| accusative | Cartusiānum | Cartusiānōs |
| ablative | Cartusiānō | Cartusiānīs |
| vocative | Cartusiāne | Cartusiānī |
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Italic *-nos Proto-Italic *-ānos Latin -ānus Latin Cartusiānus From Cartusia + -ānus.
Descendants
- Catalancartoixà
- EnglishCarthusian