noun · neutersecond declension
carminum
carminum n (genitive carminī)
Classical[ˈkar.mɪ.nũː]Ecclesiastical[ˈkar.mi.num]
Meaning
- New Latinneutersong, poem
In nuptiis iuris et medicinae doctorum / Omnia sunt plena carminorum.
1670, Antonius De Arena Provençalis, De Bragardissima Villa de Soleriis. Ad suos compagnones studiantes, qui sunt de persona friantes, bassas Dansas & Branlos practicantes, nouuellos quamplurimos mandat. Nova Novorum Novissima, Sive Poemata Stylo Macaronico., page 155:1600s, Cornelius a Lapide, Commentarii in Sacram Scripturam, Tomus X: Acts, James, Epistles of John, the Apocalypse, p 1360: Et Sybilla lib. 6. Carminum:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | carminum | carmina |
| genitive | carminī | carminōrum |
| dative | carminō | carminīs |
| accusative | carminum | carmina |
| ablative | carminō | carminīs |
| vocative | carminum | carmina |
Origins
Back-formation from carmina, the nominative/accusative plural of the third-declension noun carmen.