adjective · feminine
cantātrīx1
cantātrīx f
Classical[kanˈtaː.triːks]Ecclesiastical[kanˈtaː.triks]
Meaning
- relationalsinging; musical
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | — | cantātrīx | — |
| genitive | — | cantātrīcis | — |
| dative | — | cantātrīcī | — |
| accusative | — | cantātrīcem | — |
| ablative | — | cantātrīce cantātrīcī | — |
| vocative | — | cantātrīx | — |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | — | cantātrīcēs | — |
| genitive | — | cantātrīcium cantātrīcum | — |
| dative | — | cantātrīcibus | — |
| accusative | — | cantātrīcēs | — |
| ablative | — | cantātrīcibus | — |
| vocative | — | cantātrīcēs | — |
cantātrix, īcis, f. adj. cantator (postclass.).
I. Musical, singing:
choreae, Claud. B. Gild. 448.—Subst.: cantātrix, īcis, f., a female singer, Vulg. 2 Reg. 19, 35; cf. Prisc. p. 1225 P.—II. Using enchantments:
anus, App. M. 2, p. 128, 1: aniculae, id. ib. 2, p. 123, 25.Origins
From cantō, cantātum (“sing”, verb) + -trīx f (“-ess”, agentive suffix).