LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

cantabricus

cantabricus (feminine cantabrica, neuter cantabricum)
Classical[kanˈta.brɪ.kʊs]Ecclesiastical[kanˈtaː.bri.kus]

Meaning

  1. adjectiveCantabrian

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecantabricuscantabricacantabricum
genitivecantabricīcantabricaecantabricī
dativecantabricōcantabricaecantabricō
accusativecantabricumcantabricamcantabricum
ablativecantabricōcantabricācantabricō
vocativecantabricecantabricacantabricum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecantabricīcantabricaecantabrica
genitivecantabricōrumcantabricārumcantabricōrum
dativecantabricīscantabricīscantabricīs
accusativecantabricōscantabricāscantabrica
ablativecantabricīscantabricīscantabricīs
vocativecantabricīcantabricaecantabrica

Cantā^brĭcus, a, um, v. Cantabria, II. B. and cantabrum, I.

Origins

From Cantabria + -icus.

Quick answers

What does cantabricus mean in Latin?
cantabricus, a adjective, means “Cantabrian”.
How do you pronounce cantabricus?
In classical Latin, [kanˈta.brɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [kanˈtaː.bri.kus].