LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Caliburnus

Caliburnus m sg (genitive Caliburnī)
Classical[ka.lɪˈbʊr.nʊs]Ecclesiastical[ka.liˈbur.nus]

Meaning

  1. Medieval LatinmasculinesingularExcalibur (the legendary sword of King Arthur, having magical properties).
    Accinctus etiam Caliburno gladio optimo, et in insula Avallonis fabricato: lancea dexteram suam decorat, quae nomine Ron vocabatur: haec erat ardua lataque lancea, cladibus apta.[…]Arma sua nihil eis proficiebant, quin Caliburnus dextera tam virtuosi regis vibratus, cogeret ipsos animas eructare cum sanguine.Then girding on his Excalibur, which was an excellent sword made in the isle of Avallon, he graced his right hand with his lance, named Ron, which was hard, broad, and fit for slaughter. […] Their arms were no manner of protection from them against the force with which this valiant prince wielded his Excalibur.c. 1136, Geoffrey of Monmouth, Historia Regum Britanniae IX-X

Declension

declension
formsingularplural
nominativeCaliburnus—
genitiveCaliburnī—
dativeCaliburnō—
accusativeCaliburnum—
ablativeCaliburnō—
vocativeCaliburne—

Origins

Latinization of Old Welsh Caledfwlch, perhaps influenced by calibs, a medieval spelling variant of chalybs (“iron, steel”). First attested in, and likely coined by, Geoffrey of Monmouth (c. 1136).

Quick answers

What does Caliburnus mean in Latin?
Caliburnus, a proper noun, means “Excalibur (the legendary sword of King Arthur, having magical properties).”.
What is the genitive of Caliburnus?
The genitive singular is Caliburnī. Caliburnus is masculine, second declension.
How do you pronounce Caliburnus?
In classical Latin, [ka.lɪˈbʊr.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ka.liˈbur.nus].