LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

calamitōsus

calamitōsus (feminine calamitōsa, neuter calamitōsum, comparative calamitōsior, superlative calamitōsissimus)
Classical[ka.ɫa.mɪˈtoː.sʊs]Ecclesiastical[ka.la.miˈtɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivecalamitous, disastrous, ruinous, destructive

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecalamitōsuscalamitōsacalamitōsum
genitivecalamitōsīcalamitōsaecalamitōsī
dativecalamitōsōcalamitōsaecalamitōsō
accusativecalamitōsumcalamitōsamcalamitōsum
ablativecalamitōsōcalamitōsācalamitōsō
vocativecalamitōsecalamitōsacalamitōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecalamitōsīcalamitōsaecalamitōsa
genitivecalamitōsōrumcalamitōsārumcalamitōsōrum
dativecalamitōsīscalamitōsīscalamitōsīs
accusativecalamitōsōscalamitōsāscalamitōsa
ablativecalamitōsīscalamitōsīscalamitōsīs
vocativecalamitōsīcalamitōsaecalamitōsa

călămĭtōsus, a, um, adj. calamitas.
I. Act., that causes great damage or loss, ruinous, destructive.
A. Lit.: uti (regio) bonum caelum habeat, ne calamitosum sit, Cato, R. R. 1, 2: per omnes partes provinciae te tamquam aliquam calamitosam tempestatem pestemque pervasisse, Cic. Verr. 2, 1, 38, § 96; cf. calamitas, I.: tempestas, Dig. 19, 2, 15, § 2.—
B. Trop., destructive, disastrous, ruinous, pernicious, calamitous: acer bissimum et calamitosissimum bellum, Cic. Phil. 11, 13, 34: hoc enim ipsum, utile putare quod turpe sit, calamitosum est, id. Off. 3, 12, 49: exitus hujus calamitosissimi belli, id. Fam. 6, 21, 1: fuga patriae calamitosa, id. Div. 1, 28, 59: plebi incendium, Sall. C. 48, 2: victoriae funestae populo Romano et calamitosae, *Suet. Calig. 23: quid hac clade tristius? quid calamitosius? Flor. 3, 18, 15.—
II. Pass., suffering great damage, exposed to injury, unfortunate, miserable, unhappy.
A. Lit.: loca, Cato, R. R. 35, 1; 1, 2: agri vectigal, Cic. Agr. 2, 29, 80: hordeum, Plin. 18, 7, 18, § 79.—
B. Trop.: calamitosum dicitur malis et calamitatibus praegravatum, Non. p. 33, 26: homines miseri et fortunā magis quam culpā calamitosi, Cic. Fam. 9, 13, 3; so id. Tusc. 4, 38, 82: calamitosum est bonis everti, calamitosius cum dedecore, id. Quint. 31, 95: id. Div. in Caecil. 21, 70: otium, id. Fin. 5, 19, 54: res misera et calamitosa, id. Rosc. Am. 28, 77: calamitosissimus omnium Regulus, Sen. Ep. 71, 17.—* Adv.: călămĭtōsē, unfortunately, Cic. Off. 3, 29, 105.

Origins

From calamitās + -ōsus.

Descendants
  • Catalancalamitós
  • Englishcalamitous
  • Frenchcalamiteux
  • Italiancalamitoso
  • Occitancalamitós
  • Portuguesecalamitoso
  • Romaniancalamitos
  • Spanishcalamitoso
  • Galiciancalamitoso

In English words that came into English from calamitōsus

  • calamitouscalamitōsus

Quick answers

What does calamitōsus mean in Latin?
calamitōsus, a adjective, means “calamitous, disastrous, ruinous, destructive”.
How do you pronounce calamitōsus?
In classical Latin, [ka.ɫa.mɪˈtoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ka.la.miˈtɔː.s̬us].