adjectivefirst/second-declension adjective
calamitōsus
calamitōsus (feminine calamitōsa, neuter calamitōsum, comparative calamitōsior, superlative calamitōsissimus)
Classical[ka.ɫa.mɪˈtoː.sʊs]Ecclesiastical[ka.la.miˈtɔː.s̬us]
Meaning
- adjectivecalamitous, disastrous, ruinous, destructive
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | calamitōsus | calamitōsa | calamitōsum |
| genitive | calamitōsī | calamitōsae | calamitōsī |
| dative | calamitōsō | calamitōsae | calamitōsō |
| accusative | calamitōsum | calamitōsam | calamitōsum |
| ablative | calamitōsō | calamitōsā | calamitōsō |
| vocative | calamitōse | calamitōsa | calamitōsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | calamitōsī | calamitōsae | calamitōsa |
| genitive | calamitōsōrum | calamitōsārum | calamitōsōrum |
| dative | calamitōsīs | calamitōsīs | calamitōsīs |
| accusative | calamitōsōs | calamitōsās | calamitōsa |
| ablative | calamitōsīs | calamitōsīs | calamitōsīs |
| vocative | calamitōsī | calamitōsae | calamitōsa |
călămĭtōsus, a, um, adj. calamitas.
I. Act., that causes great damage or loss, ruinous, destructive.
A. Lit.:
uti (regio) bonum caelum habeat, ne calamitosum sit, Cato, R. R. 1, 2: per omnes partes provinciae te tamquam aliquam calamitosam tempestatem pestemque pervasisse, Cic. Verr. 2, 1, 38, § 96; cf. calamitas, I.: tempestas, Dig. 19, 2, 15, § 2.—B. Trop., destructive, disastrous, ruinous, pernicious, calamitous:
acer bissimum et calamitosissimum bellum, Cic. Phil. 11, 13, 34: hoc enim ipsum, utile putare quod turpe sit, calamitosum est, id. Off. 3, 12, 49: exitus hujus calamitosissimi belli, id. Fam. 6, 21, 1: fuga patriae calamitosa, id. Div. 1, 28, 59: plebi incendium, Sall. C. 48, 2: victoriae funestae populo Romano et calamitosae, *Suet. Calig. 23: quid hac clade tristius? quid calamitosius? Flor. 3, 18, 15.—II. Pass., suffering great damage, exposed to injury, unfortunate, miserable, unhappy.
A. Lit.:
loca, Cato, R. R. 35, 1; 1, 2: agri vectigal, Cic. Agr. 2, 29, 80: hordeum, Plin. 18, 7, 18, § 79.—B. Trop.:
calamitosum dicitur malis et calamitatibus praegravatum, Non. p. 33, 26: homines miseri et fortunā magis quam culpā calamitosi, Cic. Fam. 9, 13, 3; so id. Tusc. 4, 38, 82: calamitosum est bonis everti, calamitosius cum dedecore, id. Quint. 31, 95: id. Div. in Caecil. 21, 70: otium, id. Fin. 5, 19, 54: res misera et calamitosa, id. Rosc. Am. 28, 77: calamitosissimus omnium Regulus, Sen. Ep. 71, 17.—* Adv.: călămĭtōsē, unfortunately, Cic. Off. 3, 29, 105.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
calamitōsus adj. with comp. and sup.
calamitas, causing loss, damaging, ruinous, destructive, disastrous, pernicious, calamitous: pestis tempestasque: calamitosissimum bellum: plebi incendium, S.: quid (hac clade) calamitosius?—Suffering damage, unfortunate, miserable, unhappy: agri vectigal: calamitosum est bonis everti, calamitosius cum dedecore: fama: occurrere calamitosis, to succor the unfortunate.
Origins
From calamitās + -ōsus.
Descendants
- Catalancalamitós
- Englishcalamitous
- Frenchcalamiteux
- Italiancalamitoso
- Occitancalamitós
- Portuguesecalamitoso
- Romaniancalamitos
- Spanishcalamitoso
- Galiciancalamitoso
In English words that came into English from calamitōsus
- calamitouscalamitōsus