noun · masculinefourth declension
caelibātus
caelibātus m (genitive caelibātūs)
Classical[kae̯.lɪˈbaː.tʊs]Ecclesiastical[t͡ʃe.liˈbaː.tus]
Meaning
- celibacy, the celibate
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | caelibātus | caelibātūs |
| genitive | caelibātūs | caelibātuum coelibātuum |
| dative | caelibātuī coelibātuī | caelibātibus coelibātibus |
| accusative | caelibātum coelibātum | caelibātūs |
| ablative | caelibātū coelibātū | caelibātibus coelibātibus |
| vocative | caelibātus | caelibātūs |
caelĭbātus (coel-), ūs, m. caelebs,
I. celibacy, single life (severely punished by the leges Julia and Papia Poppaea;
only post-Aug.), Sen. Ben. 1, 9, 4; Suet. Claud. 16; 26; id. Galb. 5; Gai Inst. 2, 144.Origins
From caelebs (“unmarried, single”) + -ātus (abstract noun).
Descendants
- Catalancelibat
- Frenchcélibat
- Italiancelibato
- Portuguesecelibato
- Romaniancelibat
- Spanishcelibato
- GermanZölibat
- Englishcelibate
- Asturiancelibatu
- Galiciancelibato
In English words that came into English from caelibātus
- celibacycaelibātus