LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

caelibātus

caelibātus m (genitive caelibātūs)
Classical[kae̯.lɪˈbaː.tʊs]Ecclesiastical[t͡ʃe.liˈbaː.tus]

Meaning

  1. celibacy, the celibate

Declension

declension
formsingularplural
nominativecaelibātuscaelibātūs
genitivecaelibātūscaelibātuum
coelibātuum
dativecaelibātuī
coelibātuī
caelibātibus
coelibātibus
accusativecaelibātum
coelibātum
caelibātūs
ablativecaelibātū
coelibātū
caelibātibus
coelibātibus
vocativecaelibātuscaelibātūs

caelĭbātus (coel-), ūs, m. caelebs,
I. celibacy, single life (severely punished by the leges Julia and Papia Poppaea; only post-Aug.), Sen. Ben. 1, 9, 4; Suet. Claud. 16; 26; id. Galb. 5; Gai Inst. 2, 144.

Origins

From caelebs (“unmarried, single”) + -ātus (abstract noun).

Descendants
  • Catalancelibat
  • Frenchcélibat
  • Italiancelibato
  • Portuguesecelibato
  • Romaniancelibat
  • Spanishcelibato
  • GermanZölibat
  • Englishcelibate
  • Asturiancelibatu
  • Galiciancelibato

In English words that came into English from caelibātus

  • celibacycaelibātus

Quick answers

What does caelibātus mean in Latin?
caelibātus, a noun, means “celibacy, the celibate”.
What is the genitive of caelibātus?
The genitive singular is caelibātūs. caelibātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce caelibātus?
In classical Latin, [kae̯.lɪˈbaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [t͡ʃe.liˈbaː.tus].