noun · neutersecond declension
caculātum
caculātum n (genitive caculātī)
Meaning
- servitude
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | caculātum | caculāta |
| genitive | caculātī | caculātōrum |
| dative | caculātō | caculātīs |
| accusative | caculātum | caculāta |
| ablative | caculātō | caculātīs |
| vocative | caculātum | caculāta |
căcŭlātum = servitium,
I. servitude, Paul. ex Fest. p. 46 Müll. [cacula].