LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Budimerus

Budimerus m sg (genitive Budimerī)
Classical[bʊˈdɪ.mɛ.rʊs]Ecclesiastical[buˈdiː.me.rus]

Meaning

  1. New Latinmasculinesingulara male given name from the Slavic languages, equivalent to English Budimir
    Atque ita verosimile hoc tempore Cyrillum, & Methodium fratres in Dalmatiæ illas partes, in quibus Satimerus vel Zuanimirus, & mox Budimerus regnabat pervenisse, […]And so it is likely at this time that the brothers Cyril and Methodius arrived in those parts of Dalmatia ruled by Satimir or Zvonimir, and afterwards Budimir, […]1680, Johann Ludwig Schönleben, Carniolia Antiqua et Nova: Sive Annales Sacro-Profani Inclyti Ducatus Carnioliae, volume 1, part 2, page 438:

Declension

declension
formsingularplural
nominativeBudimerus—
genitiveBudimerī—
dativeBudimerō—
accusativeBudimerum—
ablativeBudimerō—
vocativeBudimere—

Origins

Borrowed from Slavic, eventually from Proto-Slavic *buditi (“wake up”) and *-měrъ (“great”).

Quick answers

What does Budimerus mean in Latin?
Budimerus, a proper noun, means “a male given name from the Slavic languages, equivalent to English Budimir”.
What is the genitive of Budimerus?
The genitive singular is Budimerī. Budimerus is masculine, second declension.
How do you pronounce Budimerus?
In classical Latin, [bʊˈdɪ.mɛ.rʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [buˈdiː.me.rus].