noun · masculinesecond declension
Britannus1
Britannus m sg (genitive Britannī)
Classical[brɪˈtan.nʊs]Ecclesiastical[briˈtan.nus]
Meaning
- masculinesingulara Briton
- Medieval Latinmasculinesingulara Breton
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Britannus | Britannī |
| genitive | Britannī | Britannōrum |
| dative | Britannō | Britannīs |
| accusative | Britannum | Britannōs |
| ablative | Britannō | Britannīs |
| vocative | Britanne | Britannī |
Origins
See Britannia.