noun · femininethird declension
blasphēmātiō
blasphēmātiō f (genitive blasphēmātiōnis)
Classical[bɫas.pʰeːˈmaː.ti.oː]Ecclesiastical[blas.feˈmat.t͡si.o]
Meaning
- censure, reproach, reviling
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | blasphēmātiō | blasphēmātiōnēs |
| genitive | blasphēmātiōnis | blasphēmātiōnum |
| dative | blasphēmātiōnī | blasphēmātiōnibus |
| accusative | blasphēmātiōnem | blasphēmātiōnēs |
| ablative | blasphēmātiōne | blasphēmātiōnibus |
| vocative | blasphēmātiō | blasphēmātiōnēs |
blasphēmātĭo, ōnis, f. id. (eccl. Lat.),
I. a reviling, Tert. Cult. Fem. 12.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin blasphēmātiō From blasphēmō + -tiō.