adjectivefirst/second-declension adjective
blandidicus
blandidicus (feminine blandidica, neuter blandidicum)
Classical[bɫanˈdɪ.dɪ.kʊs]Ecclesiastical[blanˈdiː.di.kus]
Meaning
- adjectivespeaking smoothly, pleasantly, soothingly; using fair words
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | blandidicus | blandidica | blandidicum |
| genitive | blandidicī | blandidicae | blandidicī |
| dative | blandidicō | blandidicae | blandidicō |
| accusative | blandidicum | blandidicam | blandidicum |
| ablative | blandidicō | blandidicā | blandidicō |
| vocative | blandidice | blandidica | blandidicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | blandidicī | blandidicae | blandidica |
| genitive | blandidicōrum | blandidicārum | blandidicōrum |
| dative | blandidicīs | blandidicīs | blandidicīs |
| accusative | blandidicōs | blandidicās | blandidica |
| ablative | blandidicīs | blandidicīs | blandidicīs |
| vocative | blandidicī | blandidicae | blandidica |
blandĭdĭcus, a, um, adj. blandusdico,
I. speaking soothingly, coaxingly, or kindly, Plaut. Poen. 1, 1, 10.
Origins
- Proto-Indo-European*mel-
- Proto-Indo-European*meld-
- Latinblandidicus
Proto-Indo-European *mland-der. Latin blandus Latin -dicus Latin blandidicus From blandus (“soothing, pleasant, agreeable”) + -dicus (“saying”).