LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

bistriātus

bistriātus (feminine bistriāta, neuter bistriātum)
Classical[bɪs.triˈaː.tʊs]Ecclesiastical[bis.triˈaː.tus]

Meaning

  1. New Latinadjectivetwo-grooved

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebistriātusbistriātabistriātum
genitivebistriātībistriātaebistriātī
dativebistriātōbistriātaebistriātō
accusativebistriātumbistriātambistriātum
ablativebistriātōbistriātābistriātō
vocativebistriātebistriātabistriātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebistriātībistriātaebistriāta
genitivebistriātōrumbistriātārumbistriātōrum
dativebistriātīsbistriātīsbistriātīs
accusativebistriātōsbistriātāsbistriāta
ablativebistriātīsbistriātīsbistriātīs
vocativebistriātībistriātaebistriāta

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Proto-Indo-European*dwi-
  3. Proto-Italic*dwi-
  4. Latinbistriātus

Latin striātus Latin bistriātus From bi- + striātus.

Quick answers

What does bistriātus mean in Latin?
bistriātus, a adjective, means “two-grooved”.
How do you pronounce bistriātus?
In classical Latin, [bɪs.triˈaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [bis.triˈaː.tus].
Where does bistriātus come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Proto-Indo-European *dwi- → Proto-Italic *dwi- → Latin bistriātus.