LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

bipartiō

bipartiō (present infinitive bipartīre, perfect active bipartīvī, supine bipartītum)
Classical[bɪˈpar.ti.oː]Ecclesiastical[biˈpar.t͡si.o]

Meaning

  1. to divide in two
  2. to bisect

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.bipartiōbipartiēbambipartiambipartīvībipartīverambipartīverō
2nd sg.bipartīsbipartiēbāsbipartiēsbipartīvistībipartīverāsbipartīveris
3rd sg.bipartitbipartiēbatbipartietbipartīvitbipartīveratbipartīverit
1st pl.bipartīmusbipartiēbāmusbipartiēmusbipartīvimusbipartīverāmusbipartīverimus
2nd pl.bipartītisbipartiēbātisbipartiētisbipartīvistisbipartīverātisbipartīveritis
3rd pl.bipartiuntbipartiēbantbipartientbipartīvērunt
bipartīvēre
bipartīverantbipartīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.bipartiambipartīrembipartīverimbipartīvissem
2nd sg.bipartiāsbipartīrēsbipartīverīsbipartīvissēs
3rd sg.bipartiatbipartīretbipartīveritbipartīvisset
1st pl.bipartiāmusbipartīrēmusbipartīverīmusbipartīvissēmus
2nd pl.bipartiātisbipartīrētisbipartīverītisbipartīvissētis
3rd pl.bipartiantbipartīrentbipartīverintbipartīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.bipartiorbipartiēbarbipartiar
2nd sg.bipartīris
bipartīre
bipartiēbāris
bipartiēbāre
bipartiēris
bipartiēre
3rd sg.bipartīturbipartiēbāturbipartiētur
1st pl.bipartīmurbipartiēbāmurbipartiēmur
2nd pl.bipartīminībipartiēbāminībipartiēminī
3rd pl.bipartiunturbipartiēbanturbipartientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.bipartiarbipartīrer
2nd sg.bipartiāris
bipartiāre
bipartīrēris
bipartīrēre
3rd sg.bipartiāturbipartīrētur
1st pl.bipartiāmurbipartīrēmur
2nd pl.bipartiāminībipartīrēminī
3rd pl.bipartianturbipartīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.bipartībipartīre
pres. 2nd pl.bipartītebipartīminī
fut. 2nd sg.bipartītōbipartītor
fut. 3rd sg.bipartītōbipartītor
fut. 2nd pl.bipartītōte—
fut. 3rd pl.bipartiuntōbipartiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivebipartīrebipartīrī
perfect infinitivebipartīvissebipartītum esse
future infinitivebipartītūrum essebipartītum īrī
present participlebipartiēns—
perfect participle—bipartītus
future participlebipartītūrus
bipartītūra, bipartītūrā, bipartītūrae, bipartītūram, bipartītūrārum, bipartītūrās, bipartītūre, bipartītūrī, bipartītūrīs, bipartītūrō, bipartītūrōrum, bipartītūrōs, bipartītūrum
bipartiendus
bipartiundus, bipartienda, bipartiendā, bipartiendae, bipartiendam, bipartiendārum, bipartiendās, bipartiende, bipartiendīs, bipartiendōrum, bipartiendōs
gerundbipartiendī, bipartiendō, bipartiendumsupinebipartītum, bipartītū

bĭ-partĭo (in MSS. also bĭ-pertĭo), no
I. perf., ītum, 4, v. a. bis, to divide into two parts, to bisect (as verb. finit. very rare; more freq. in part. and adv.): ver bipartitur, is divided (in respect to weather), Col. 11, 2, 36; so, hiems bipertitur, id. 11, 2, 5 Schneid. N. cr.—Mostly part. pass.: bipartita divisio, Varr. L. L. 5, § 17 Müll.: genus bipartitum, Cic. Top. 22, 85: bipertiti Aethiopes, Plin. 5, 8, 8, § 43: ut faceres imperium bipartitum, Vulg. Ecclus. 47, 23.—Hence, bĭpartītō (bĭpert-), adv., in two parts or divisions, in two ways: bipartito classem distribuere, Cic. Fl. 14, 32; id. Phil. 10, 6, 13: signa inferre, to attack in two parties or divisions, Caes. B. G. 1, 25 Oud. N. cr.: collocare insidias in silvis, id. ib. 5, 32: equites bipertito in eos emissi magnam caedem edidere, Liv. 40, 32, 6: secta bipartito cum mens discurrit utroque, in two different directions, Ov. R. Am. 443.—With esse or fieri (cf. in Gr. δίχα εἶναι, γίγνεσθαι): ibi in proximis villis ita bipartito fuerunt ut Tiberis inter eos et pons interesset, Cic. Cat. 3, 2, 5 B. and K.: id fit bipartito, id. Inv. 2, 29, 86.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Proto-Indo-European*dwi-
  3. Proto-Italic*dwi-
  4. Latinbipartiō

Latin partio Latin bipartiō From bi- + partio.

Descendants
  • Italianbipartire

In English words that came into English from bipartiō

  • bipartitebipartītus

Quick answers

What does bipartiō mean in Latin?
bipartiō, a verb, means “to divide in two; to bisect”.
What are the principal parts of bipartiō?
bipartiō, bipartīre, bipartīvī, bipartītum (fourth conjugation).
How do you pronounce bipartiō?
In classical Latin, [bɪˈpar.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [biˈpar.t͡si.o].
Where does bipartiō come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Proto-Indo-European *dwi- → Proto-Italic *dwi- → Latin bipartiō.