adjectivethird-declension two-termination adjective
binōminis
binōminis (neuter binōmine)
Classical[bɪˈnoː.mɪ.nɪs]Ecclesiastical[biˈnɔː.mi.nis]
Meaning
- two terminationHaving two names.
- two terminationbinomial
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | binōminis | binōminis | binōmine |
| genitive | binōminis | binōminis | binōminis |
| dative | binōminī | binōminī | binōminī |
| accusative | binōminem | binōminem | binōmine |
| ablative | binōminī | binōminī | binōminī |
| vocative | binōminis | binōminis | binōmine |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | binōminēs | binōminēs | binōminia |
| genitive | binōminium | binōminium | binōminium |
| dative | binōminibus | binōminibus | binōminibus |
| accusative | binōminīs binōminēs | binōminīs binōminēs | binōminia |
| ablative | binōminibus | binōminibus | binōminibus |
| vocative | binōminēs | binōminēs | binōminia |
bĭnōmĭnis, e, adj. bis-nomen, analog. to cognominis, from con-nomen,
I. having two names (only in Ov. and in gen. sing.): binominis, cui geminum est nomen, ut Numa Pompilius, Tullus Hostilius, Paul. ex Fest. p. 36 Müll.:
Ascanius (also called Iulus), Ov. M. 14, 609: Ister (also called Danubius), id. P. 1, 8, 11; id. Ib. 415.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(binōminis e),adj.
bi-+nomen, bearing two names, only gen sing.: Ascanius, O.
Origins
From bis (“double, twice”) + nōmen (“name”).
In English words that came into English from binōminis
- binominalbinōminis