LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

biguttātus

biguttātus (feminine biguttāta, neuter biguttātum)
Classical[bɪ.ɡʊtˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[bi.ɡutˈtaː.tus]

Meaning

  1. adjectivetwo-spotted

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebiguttātusbiguttātabiguttātum
genitivebiguttātībiguttātaebiguttātī
dativebiguttātōbiguttātaebiguttātō
accusativebiguttātumbiguttātambiguttātum
ablativebiguttātōbiguttātābiguttātō
vocativebiguttātebiguttātabiguttātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebiguttātībiguttātaebiguttāta
genitivebiguttātōrumbiguttātārumbiguttātōrum
dativebiguttātīsbiguttātīsbiguttātīs
accusativebiguttātōsbiguttātāsbiguttāta
ablativebiguttātīsbiguttātīsbiguttātīs
vocativebiguttātībiguttātaebiguttāta

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Proto-Indo-European*dwi-
  3. Proto-Italic*dwi-
  4. Latinbiguttātus

Latin guttatus Latin biguttātus From bi- + guttatus.

Quick answers

What does biguttātus mean in Latin?
biguttātus, a adjective, means “two-spotted”.
How do you pronounce biguttātus?
In classical Latin, [bɪ.ɡʊtˈtaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [bi.ɡutˈtaː.tus].
Where does biguttātus come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Proto-Indo-European *dwi- → Proto-Italic *dwi- → Latin biguttātus.