LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

bifōrmis

bifōrmis (neuter bifōrme)
Classical[bɪˈfoːr.mɪs]Ecclesiastical[biˈfɔr.mis]

Meaning

  1. two terminationHaving two forms
  2. two terminationtwo-faced (as Janus)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebifōrmisbifōrmisbifōrme
genitivebifōrmisbifōrmisbifōrmis
dativebifōrmībifōrmībifōrmī
accusativebifōrmembifōrmembifōrme
ablativebifōrmībifōrmībifōrmī
vocativebifōrmisbifōrmisbifōrme
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebifōrmēsbifōrmēsbifōrmia
genitivebifōrmiumbifōrmiumbifōrmium
dativebifōrmibusbifōrmibusbifōrmibus
accusativebifōrmīs
bifōrmēs
bifōrmīs
bifōrmēs
bifōrmia
ablativebifōrmibusbifōrmibusbifōrmibus
vocativebifōrmēsbifōrmēsbifōrmia

bĭformis, e, adj. bis-forma,
I. double or two-formed, two-shaped (poet. or in postAug. prose): proles biformis Minotaurus, Verg. A. 6, 25: Scyllae, id. ib. 6, 286; Ov. M. 8, 156: Janus, id. F. 1, 89; 5, 424: (Hermaphroditus), id. M. 4, 387: pater, i. e. Chiron, id. ib. 2, 664: Nessus, id. ib. 9, 121: Hodites, id. ib. 12, 456: monstrum, id. ib. 8, 156: a Centaur, id. Am. 2, 12, 19; Claud. in Rufin. 1, 329 (cf. biformatus): Pan, Col. 10, 427: Glaucus, Claud. Rapt. Pros. 3, 12: Cecrops, Just. 2, 6, 7.—Trop., of a poet (as man and swan): vates, * Hor. C. 2, 20, 3: biformes hominum partus, Tac. A. 12, 64.

Origins

  1. Proto-Indo-European*dwóh₁
  2. Latinbifōrmis

Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *dwís Proto-Italic *dwis Old Latin duis Latin bis Latin fōrma Latin -fōrmis Latin bifōrmis From bis (“twice”) + -fōrmis (“having the form of”).

Quick answers

What does bifōrmis mean in Latin?
bifōrmis, a adjective, means “Having two forms; two-faced (as Janus)”.
How do you pronounce bifōrmis?
In classical Latin, [bɪˈfoːr.mɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [biˈfɔr.mis].
Where does bifōrmis come from?
Proto-Indo-European *dwóh₁ → Latin bifōrmis.