adjectivefirst/second-declension adjective
biangulātus
biangulātus (feminine biangulāta, neuter biangulātum)
Classical[bi.aŋ.ɡʊˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[bi.aŋ.ɡuˈlaː.tus]
Meaning
- New LatinadjectiveHaving two angles; biangular, biangulate.
Caneorhinus biangulatus
biangulate caneorhinus
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | biangulātus | biangulāta | biangulātum |
| genitive | biangulātī | biangulātae | biangulātī |
| dative | biangulātō | biangulātae | biangulātō |
| accusative | biangulātum | biangulātam | biangulātum |
| ablative | biangulātō | biangulātā | biangulātō |
| vocative | biangulāte | biangulāta | biangulātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | biangulātī | biangulātae | biangulāta |
| genitive | biangulātōrum | biangulātārum | biangulātōrum |
| dative | biangulātīs | biangulātīs | biangulātīs |
| accusative | biangulātōs | biangulātās | biangulāta |
| ablative | biangulātīs | biangulātīs | biangulātīs |
| vocative | biangulātī | biangulātae | biangulāta |
Origins
bi- (“two”) + angulātus (“angled”). Cognate with English biangulate.