adverb
beneficē
beneficē (comparative beneficius, no superlative)
Classical[bɛˈnɛ.fɪ.keː]Ecclesiastical[beˈnɛː.fi.t͡ʃe]
Meaning
- beneficently
bĕnĕfĭcē, adv., v. beneficus
I. fin.
Origins
From beneficus (“beneficent, generous”) + -ē.
From beneficus (“beneficent, generous”) + -ē.